Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Ocena zaburzeń rytmu metodą Holtera po operacji pomostowania tętnic wieńcowych u chorych leczonych nitrogliceryną lub diltiazemem

Autor:
Andrzej Stachurski, Tomasz Hirnle, Marta Negrusz-Kawecka, Krzysztof Namięta, Wojciech Stupiński, Tadeusz Bross
Typ:
Prace oryginalne
Język:
PL
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2002
Tom:
4
Numer:
1
Strona początkowa:
11
Strona końcowa:
16
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
pomostowanie tętnic wieńcowych, zaburzenia rytmu, diltiazem, nitrogliceryna
Czytaj

Wstęp: Zaburzenia rytmu serca występujące w bezpośrednim okresie po operacji pomostowania tętnic wieńcowych mogą istotnie wpływać na stabilność hemodynamiczną chorego i zaburzać przebieg pooperacyjny. Cel: Celem niniejszej pracy było określenie przydatności stosowania nitrogliceryny (NTG) lub diltiazemu w zapobieganiu pooperacyjnym zaburzeniom rytmu serca. Materiał i metodyka: Badania wykonano u 49 chorych, u których przeprowadzono CABG (30 mężczyzn i 19 kobiet) w wieku od 38 do 75 lat (śr. 56,5 lat) z chorobą niedokrwienną serca (chns), z prawidłową kurczli-wością mięśnia serca. Chorych podzielono losowo na dwie grupy. W gr. I (n=25) zastosowano nitroglicerynę, w gr. II (n=24) diltiazem. Każdy z tych leków podawano przez 24 godz. od momentu wyłączenia krążenia pozaustrojowego (CPB) i wykonywano w tym czasie zapis EKG metodą Holtera. Zaburzenia rytmu określono jako przedwczesne pobudzenia komorowe (VES), pary pobudzeń komorowych (pary), krótkotrwałe częstoskurcze komorowe (VT), przedwczesne pobudzenia nadkomorowe (SVES), napadowe częstoskurcze nadkomorowe (SVT) i napadowe migotania przedsionków (PAF). Zaburzenia rytmu oceniano w ośmiu 3-godzinnych przedziałach czasowych. Wyniki: ?rednia liczba VES/1 chorego była podobna w obu grupach. Zwraca uwagę większa liczba VES/1 chorego w gr. II w porównaniu do gr. I w 1 i 2 przedziale czasowym (0-6 godz. po operacji), jakkolwiek nie były to różnice istotne statystycznie. Dokładna analiza przebiegów klinicznych chorych grupy II uwzględniająca zarówno czas zakleszczenia aorty, jak i ilość utraconej krwi w okresie okołooperacyjnym, nie wskazuje na to, aby czynniki te w znaczący sposób kształtowały ilości rodzaj ocenianych zaburzeń rytmu. Począwszy od 10. do 24. godziny obserwacji, średnia liczba VES/1 chorego była wyższa w grupie chorych leczonych NTG niż w grupie leczonych diltiazemem, ale różnica nie była istotna statystycznie. Częstość występowania VES była podobna w obu grupach. ?rednia liczba SVES/1 chorego była zbliżona w obu grupach przez cały okres obserwacji, oprócz przedziałów 4-6 godz. i 7-9 godz., w których liczba SVES/1 chorego była większa w gr. I niż w gr. II (p=NS). Nie były to różnice istotne statystycznie. Nie stwierdzono również istotnej statystycznie różnicy w częstości występowania SVES, chociaż występowały częściej w grupie NTG we wszystkich przedziałach czasowych. Liczba par komorowych i krótkotrwałych VT była podobna w obu grupach. Liczba PAF była większa w grupie NTG, ale nie była to różnica istotna statystycznie. Wnioski: 1. Diltiazem w porównaniu z nitrogliceryną zmniejsza nieznamiennie częstość występowania incydentów napadów migotania przedsionków we wczesnym okresie po operacji CABG. 2. Po operacji CABG częstość występowania przedwczesnych pobudzeń nadkomorowych i komorowych we wczesnym okresie, nie różni się znamiennie po leczeniu NTG lub diltiazemem.