Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Wczesna ocena leczenia zespołu wazowagalnego treningiem pionizacyjnym. Doniesienie wstępne

Autor:
Ewa Szufladowicz, Edward Koźluk, Agnieszka Piątkowska, Franciszek Walczak
Typ:
Prace oryginalne
Język:
PL
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2002
Tom:
4
Numer:
4
Strona początkowa:
355
Strona końcowa:
359
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
zespół wazowagalny, trening pionizacyjny, test pionizacyjny, omdlenia
Czytaj

Wprowadzenie: Omdlenia neurokardiogenne stanowią duże utrudnienie wżyciu pacjentów i niejednokrotnie dają poczucie zagrożenia życia. Leczenie farmakologiczne jest często nieskuteczne, a wszczepienie stymulatora można rozważać tylko u wybranych chorych. Cel pracy: Celem pracy jest wczesna ocena leczenia pacjentów z zespołem wazowagalnym (WS) za pomocą treningu pionizacyjnego (TP). Materiał i metodyka: Przebadano 21 chorych ze złośliwym zespołem wazowagalnym (11 kobiet i 10 mężczyzn w wieku 30±17 lat). U pacjentów włączonych do badania w ostatnim roku wystąpiło 26±26 omdleń i 6±7 pełnych utrat przytomności. Typy omdleń w diagnostycznym teście pionizacyjnym (wg klasyfikacji VASIS): kardiodepresyjny - 8 pacjentów, wazodepresyjny - 3, mieszany - 10. TP prowadzono dwoma metodami. W grupie I (11 pacjentów) wykonywano 2 treningi dziennie przez 30 minut (włączono tu 2 chorych ze stałą stymulacją i objawami przedomdleniowymi wynikającymi ze składowej ciśnieniowej oraz 2 chorych nie w pełni skutecznie leczonych etylefryną). W grupie II (10 pacjentów) pierwszy etap leczenia polegał na spaniu w łóżku odchylonym o 10 stopni od podłoża przez 2 tygodnie a następnie prowadzono TP 2 razy dziennie po 30 minut. Wyniki: W grupie I podczas pierwszych 5 dni treningu u 3 chorych wystąpiły utraty przytomności, u 7 - zasłabnięcia; między 6 i 10 dniem utrata przytomności nastąpiła u 1 chorego, zasłabnięcia - u 3. Do końca pierwszego miesiąca u 2 chorych wystąpiły zasłabnięcia. Wprowadzenie łagodniejszego, stopniowanego treningu (grupa II) wznacznym stopniu zredukowało dyskomfort pierwszego okresu (tylko u 3 chorych wcza-sie rozpoczynania fazy pionizacyjnej występowały zasłabnięcia, nie sprowokowano utrat przytomności). Nie wpływało to negatywnie na efekt odległy. Po miesiącu w obu grupach nie obserwowano omdleń ani utrat przytomności. Efekt ten utrzymuje się przez 17±11 tygodni obserwacji. W okresie obserwacji u jednego z chorych leczonych etylefryną trening pozwolił na odstawienie leku po 20 dniach od jego rozpoczęcia, u drugiego po 37 dniach. U żadnego chorego nie wystąpiły utraty przytomności ani reakcje poronne. Wnioski: Trening pionizacyjny jest bezpieczną i skuteczną metodą leczenia omdleń wazowagalnych. Rozpoczynanie treningu w sposób "łagodny" (np. uniesienie łóżka) zmniejsza związany z omdleniami lub zasłabnięciami dyskomfort pierwszego okresu treningu.