Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Wpływ optymalizacji programowanego czasu opóźnienia przedsionkowo-komorowego stymulatora DDD na poprawę funkcji lewej komory u chorego z pozawałową dysfunkcją skurczową i rozkurczową niedomykalnością zastawki mitralnej

Autor:
Agnieszka Czunko, Jacek Lelakowski, Barbara Małecka, Jacek Bednarek, Jacek Majewski
Typ:
Prace kazuistyczne
Język:
PL
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2002
Tom:
4
Numer:
4
Strona początkowa:
397
Strona końcowa:
400
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
rozkurczowa niedomykalność mitralna, stymulacja sekwencyjna, czas opóźnienia przedsionkowo-komorowego
Czytaj

54-letniego mężczyznę z istotną pozawałową dysfunkcją skurczową lewej komory oraz obecnością tzw. rozkurczowej fali zwrotnej mitralnej ze współistniejącymi zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego (p-k) w postaci stałego bloku p-k 1° z okresową progresją do bloku p-k 11° o typie periodyki Wencke-bacha przyjęto do kliniki w celu wykonania implantacji stymulatora dwujamowego (DDD). W obrazie echo-kardiograficznym oprócz znacznie upośledzonej funkcji skurczowej lewej komory EF ok. 38%, rejestrowano m.in. zaburzenia funkcji rozkurczowej otypie restrykcji napływu, istotną niedomykalność mitralną(lll/IV°) oraz obecność tzw. rozkurczowej fali zwrotnej mitralnej. Współistnienie zwrotnego przepływu mitralnego pod koniec rozkurczu związane było z istotnym wydłużeniem czasu przewodzenia p-k i z brakiem prawidłowej synchronizacji skurczu przedsionków i komór. Klinicznie chory prezentował cechy niewydolności układu krążenia w III stopniu NYHA. Po wykonanej implantacji stymulatora DDD przeprowadzono badanie echokardio-graficzne oceniające wybrane parametry hemodynamiczne funkcji lewej komory podczas stałej stymulacji sekwencyjnej w trybie VAT i częstości 75/min przy różnych czasach sprzężenia p-k (180, 140, 120, 100, 60 ms). Pozwoliło to ustalić optymalną wartość czasu opóźnienia przedsionkowo-komorowego - 120 ms, przy której uzyskano maksymalną wartość rzutu minutowego i nie rejestrowano rozkurczowej fali zwrotnej mitralnej. W dalszej obserwacji ambulatoryjnej uzyskano redukcję objawów czynnościowej niewydolności układu krążenia do II stopnia NYHA.