Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Przegroda niejedno ma imię - anatomia i jej implikacje elektrofizjologiczne

Autor:
Edward Koźluk
Typ:
Artykuł redakcyjny
Język:
PL
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2003
Tom:
5
Numer:
1
Strona początkowa:
13
Strona końcowa:
18
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
dodatkowe szlaki przewodzenia, przestrzeń tylnoprzegrodowa, dodatkowy szlak, ablacja prądem częstotliwości radiowej, układ bodźcoprzewodzący serca, anatomia
Czytaj

Dodatkowe szlaki przewodzenia przedsionkowo-komorowego (AP) mogą znajdowaa się wokół obydwu ujść przedsionkowo-komorowych. Najczęściej łączą mięsień przedsionków i komór w obrębie wolnej lewej ściany. AP przebiegające w obrębie przegrody i w jej bezpośrednim sąsiedztwie stanowią od 18,8 do 39,4% wszystkich dodatkowych szlaków przewodzenia. Są one trudniejsze do zniszczenia podczas przezskórnej ablacji prądem częstotliwości radiowej niż AP przebiegające w obrębie wolnej ściany (zarówno po prawej, jak i po lewej stronie). Utrudnienia te mają jednak odmienny charakter w przypadku szlaków tylnoprzegro-dowych, śródprzegrodowych i przednioprzegrodowych. Trudności z ablacją AP w obszarze tylnoprzegrodowym (w rzeczywistości znajdujących się do tyłu od przegrody, w piramidalnej przestrzeni Sealy’ego) wynikają zwykle z ich dużego oddalenia od dostępnych elektrodzie obszarów oraz ze skośnego przebiegu (mniejsza skuteczność, większe ryzyko nawrotów). Szlaki środkowo-i przednioprzegrodowe położone są dość powierzchownie (łatwo ulegają uszkodzeniu), znajdują się jednak blisko fizjologicznego układu przewodzącego, co zwiększa ryzyko powikłania w postaci bloku całkowitego. Zwiastunami bloku w obszarze środkowoprzegrodowym są: przyspieszony rytm węzłowy, ustąpienie przewodzenia wstecznego przez szlaki fizjologiczne, wydłużenie odstępu PR lub nasilenie cech pre-ekscytacji. W obszarze przednioprzegrodowym o podwyższonym ryzyku bloku świadczy rejestracja sygnału pęczka Hisa lub wystąpienie rytmu węzłowego podczas aplikacji. Związana z podwyższonym ryzykiem zabiegu ostrożność podczas ablacji (krótsze aplikacje, niższa temperatura i moc nominalna) jest też potencjalną przyczyną dość częstych nawrotów przewodzenia przez szlaki o tej lokalizacji.