Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Wstawka z jelita cienkiego - jeden ze sposobów leczenia wstecznego odpływu żołądkowo-przełykowego po rekonstrukcji przełyku z okrężnicy

Autor:
Andrzej Kamiński, Marek Szymczak, Dorota Broniszczak, Joanna Teisseyre, Piotr Kaliciński, Elżbieta Świątek-Rawa, Justyna Komarnicka, Przemysław Kluge
Język:
PL
Czasopismo:
Pediatria Współczesna Gastroenterologia, Hepatologia i Żywienie Dziecka
Rok:
2002
Tom:
4
Numer:
2
Strona początkowa:
155
Strona końcowa:
159
ISSN:
1507-5532
Słowa kluczowe:
rekonstrukcja przełyku z okrężnicy, refluks żołądkowoprzełykowy
Czytaj

Wprowadzenie: Interpozycja fragmentu okrężnicy jest najczęściej stosowanym sposobem rekonstrukcji przełyku u dorosłych i u dzieci, a wsteczny odpływ żołądkowy jest jednym z powikłań tej operacji. Mnogość technik chirurgicznych stosowanych w celu zapobiegania temu powikłaniu dobitnie świadczy o ich małej skuteczności. Niewielka jest także skuteczność leczenia zachowawczego i operacyjnego już istniejącego ref luksu. Cel pracy: Celem tej pracy jest przedstawienie wskazań, techniki chirurgicznej i wczesnych wyników zastosowania u dzieci wstawki z jelita cienkiego w dystalnej części przełyku zrekonstruowanego z okrężnicy. Materiał i metodyka: W czasie ostatnich 2 lat technikę wstawki cienkojelitowej zastosowano u 5 pacjentów w wieku od 9 miesięcy do 11 lat z rozpoznaniem długoodcinkowej wrodzonej niedrożności, bliznowacenia po oparzeniu chemicznym i zwężenia porefluksowego w przełyku Barretta. W 4 przypadkach wstawkę wykonano jednocześnie z rekonstrukcją przełyku z okrężnicy, w jednym - po 12 miesiącach od rekonstrukcji. Wskazaniem do operacji odroczonej były masywne zmiany zapalne błony śluzowej dystalnej części przemieszczonego fragmentu jelita grubego z obfitym krwawieniem i koniecznością okresowych przetoczeń krwi. W 4 przypadkach wstawkę cienkojelitowązastosowano zapobiegawczo. Przedstawiono technikę wykonania wstawki. U wszystkich dzieci po 6 miesiącach od operacji wykonano scyntygrafię dynamiczną zrekonstruowanego przełyku, a po 12 miesiącach jego badanie kontrastowe i endoskopię z pobraniem wycinków błony śluzowej. Wyniki: Obserwację 5 pacjentów prowadzono od 3 do 12 miesięcy. Wszystkie dzieci karmione są wyłącznie doustnie dietą odpowiednią do ich wieku. U pacjenta reoperowanego po 12 miesiącach od rekonstrukcji przełyku z okrężnicy ustąpił ból w nadbrzuszu i krwawienie. Badanie endoskopowe wykazało znaczne zmniejszenie zapalenia błony śluzowej dystalnej części przemieszczonej okrężnicy i prawidłowy obraz błony śluzowej wstawki cienkojelitowej. 4 pacjentów po jednoczesnym wykonaniu wstawki z rekonstrukcją przełyku z okrężnicy nie ma żadnych objawów. Endoskopia zrekonstruowanego przełyku nie wykazała żadnych zmian patologicznych. Badania kontrastowe zarejestrowały spowolnienie pasażu przez przełyk, większe niż po rekonstrukcji z samej okrężnicy lub jelita czczego, z zaleganiem kontrastu na poziomie zespolenia okrężnicy ze wstawką. Scyntygrafia dynamiczna wykazała wolniejszy pasaż znacznika i jego przedłużone gromadzenie we wstawce. U żadnego z tych dzieci nie zarejestrowano wstecznego odpływu żołądkowego w przeciwieństwie do pacjentów po rekonstrukcji przełyku z samej okrężnicy. Wnioski: Wstawkę z jelita cienkiego należy rozważyć w większości przypadków, gdy rekonstrukcja przełyku, ze względów anatomicznych, planowana jest z fragmentu okrężnicy. Wczesny wynik wstawki z jelita cienkiego w dystalnej części przełyku zrekonstruowanego z okrężnicy wskazuje na dużą skuteczność tej techniki. Wstawka cienkojelitową w dystalnej części przemieszczonej okrężnicy spowolnia pasaż pokarmu przez zrekonstruowany tą metodą przełyk.