Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Wpływ leczenia farmakologicznego na rokowanie krótkoterminowe i długoterminowe u pacjentów po incydencie kardiogennego obrzęku płuc

Autor:
Marcin Fiutowski, Tomasz Waszyrowski, Maria Krzemińska-Pakuła, Jarosław D. Kasprzak
Typ:
Prace oryginalne
Język:
PL
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2003
Tom:
5
Numer:
4
Strona początkowa:
409
Strona końcowa:
414
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
obrzęk płuc, leczenie, niewydolność serca, rokowanie
Czytaj

Wprowadzenie: Kardiogenny obrzęk płuc stanowi jeden z bardziej zagrażających życiu stanów nagłych w medycynie i jest związany z wysoką śmiertelnością. Dotychczas nie ustalono jednak jednoznacznie strategii leczenia chorych z obrzękiem płuc. Cel pracy: Ocena skuteczności i bezpieczeństwa poszczególnych leków stosowanych w leczeniu kardiogennego obrzęku płuc. Materiał i metodyka: Do badania włączono 276 kolejnych pacjentów (128 mężczyzn; 148 kobiet; śr. wieku 70 lat) hospitalizowanych w latach 1998-2000 w dwóch ośrodkach kardiologicznych z powodu kardiogennego obrzęku płuc. Oceniono przebieg hospitalizacji (śr. 12±7 dni; min. 1 dzień; maks. 45 dni) oraz okres poszpitalny (śr. 498±272 dni; min. 5 dni; maks. 932 dni) przy kompletności obserwacji długoterminowej wynoszącej 94%. Najczęściej stwierdzanymi czynnikami etiologicznymi obrzęku płuc były: podwyższone powyżej 160 mmHg ciśnienie tętnicze (29%), świeży zawał serca (25%), niestabilna choroba niedokrwienna serca (16%), dekompensacja wady serca (9%), infekcja dróg oddechowych (8%) oraz napadowe migotanie przedsionków (4%). W trakcie hospitalizacji zmarło 58 chorych (21%). W czasie następnych 2 lat obserwacji zmarło kolejnych 81 wypisanych ze szpitala pacjentów (40%), dając 53-proc. całkowitą dwuletnią śmiertelność. Analizowano związek pomiędzy stosowaniem poszczególnych leków w okresie wewnątrzszpitalnym i w czasie obserwacji odległej a śmiertelnością w badanej grupie. Wyniki: Chorzy którzy zmarli w trakcie hospitalizacji częściej otrzymywali dożylnie katecholaminy (OR=17,89; Cl 95%; 8,62-37,09; p<0,00001), glikokortykosterydy (OR=13,52; Cl 95%; 6,88-26,58; p<0,00001) i morfinę (OR=2,16; Cl 95%; 1,19-3,91; p=0,015), natomiast znacznie rzadziej byli leczeni inhibitorami konwertazyangiotensyny(OR=0,07; Cl 95%; 0,03-0,14; p<0,00001), nitrogliceryną(OR=0,29; Cl 95%; 0,16-0,54; p<0,00001), beta-blokerami (OR=0,28; Cl 95%; 0,12-0,61; p=0,001) i preparatami kwasu acetylosalicylowego (OR=0,29; Cl 95%; 0,15-0,56; p=0,0003). W obserwacji odległej większą śmiertelność stwierdzono w grupie pacjentów leczonych przewlekle naparstnicą (OR= 1,97; Cl 95%; 1,09-3,55; p=0,03). Lepsze rokowanie długoterminowe obserwowano natomiast u chorych leczonych przewlekle beta-blokerami (OR=0,54; Cl 95%; 0,31-0,96; p=0,04). Wnioski: Stosowanie w trakcie hospitalizacji nitrogliceryny, inhibitorów konwertazy angiotensyny i kwasu acetylosalicylowego poprawia krótkoterminowe rokowanie u pacjentów z kardiogennym obrzękiem płuc. Przewlekłe leczenie naparstnicą jest związane z większą śmiertelnością w okresie poszpitalnym, natomiast beta-blokery poprawiają zarówno krótko-, jak i długoterminowe rokowanie w badanej grupie.