Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Znaczenie wskaźników neurohormonalnych oraz cytokin w ocenie ryzyka po zawale mięśnia serca

Autor:
Wojciech Kosmala, Monika Przewłocka-Kosmala
Typ:
Prace poglądowe
Język:
PL
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2003
Tom:
5
Numer:
4
Strona początkowa:
457
Strona końcowa:
462
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
neurohormony, cytokiny, zawał mięśnia serca
Czytaj

Ocena rokowania u chorych po zawale mięśnia serca ciągle pozostaje problemem. Poszukiwanie czynników ułatwiających ocenę rokowania niesie ze sobą ważne implikacje kliniczne. Złożona aktywacja neuro-hormonalna zawsze towarzyszy ostrej fazie zawału mięśnia serca. Stopień pobudzenia neurohormonalnego i czas jego trwania są ściśle związane z wielkością zawału i stopniem upośledzenia funkcji lewej komory serca, a częściowo również wynikają z utrzymującego się i nawracającego niedokrwienia. O ile zachodzące zmiany służą początkowo jako mechanizm kompensacyjny celem utrzymania zaburzonej przez zawał homeostazy, głównie rzutu serca, to w późniejszych stadiach utrzymywanie się podwyższonej aktywności neurohormonalnej, będące wynikiem ciągłej obecności czynników przyczynowych stymulujących produkcję i uwalnianie neurohormonów, prowadzi do niekorzystnych następstw dla morfologii i funkcji serca, co ma decydujące znaczenie w kontekście rokowania. Stężenia w surowicy niektórych neurohormonów takich, jak: peptydy natriuretyczne, noradrenalina, adrenomedullina, angiotensyna, endotelina, wiążą się ze zwiększonym ryzykiem powikłań sercowo-naczyniowych u chorych po zawale. Peptydy natriuretyczne, a w szczególności N-BNP, BNP i N-ANP zdają się przewyższać pod względem przydatności w ocenie rokowania pozostałe neurohormony. Ostremu zawałowi mięśnia serca towarzyszy również pobudzenie kaskady procesów zapalnych. Podobnie istotną rolę w prognozowaniu u chorych po zawale mięśnia serca odgrywają związane z czynnością układu immunologicznego cytokiny i powstałe pod ich wpływem CRP. Konieczne wydaje się bezpośrednie porównanie peptydów natriuretycznych i cytokin, w tym CRP, na dużych grupach chorych w celu identyfikacji czynników o najwyższej wartości rokowniczej.