Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Przewidywanie poprawy funkcji lewej komory po pierwotnej angioplastyce w przebiegu zawału ściany przedniej z zastosowaniem perfuzyjnej echokardiografii kontrastowej i echokardiograficznego testu dobutaminowego

Autor:
Anna Klisiewicz, Piotr Michałek, Maciej Karcz, Marek Banaszewski, Witold Rużyłło, Janina Stępińska, Piotr Hoffman
Typ:
Prace oryginalne
Język:
PL
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2004
Tom:
6
Numer:
2
Strona początkowa:
151
Strona końcowa:
157
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
świeży zawał mięśnia sercowego, perfuzyjna echokardiografia kontrastowa, echokardiograficzna próba dobutaminowa
Czytaj

Wprowadzenie: Znaczenie wczesnego przywrócenia drożności naczynia w przebiegu świeżego zawału mięśnia sercowego na stan mikrokrążenia, a tym samym zachowanie żywotności mięśnia lewej komory, nie jest do końca określone. Cel pracy: Ocena przydatności perfuzyjnej echokardiografii kontrastowej (myocardial contrast echocardiography – MCE) oraz echokardiograficznej próby dobutaminowej (low-dose dobutamine echocardiography – LDDE) w przewidywaniu poprawy funkcji lewej komory po pierwotnej angioplastyce (primary coronary intervention – PCI) przy użyciu LDDE i MCE. Materiał i metodyka: Badana grupa składała się z 44 pacjentów (37 mężczyzn, 7 kobiet, średnia wieku 56,0±10,4 lat) z zawałem ściany przedniej skutecznie leczonych PCI (TIMI 3) gałęzi przedniej zstępującej (choroba jednonaczyniowa). U każdego pacjenta przeprowadzono trzy pełne badania echokardiograficzne. Pierwsze badanie było wykonywane 1-2 dni po PCI (badanie I). Podczas niego zastosowano MCE ultraharmoniczną techniką bramkowaną. Oceny stopnia zakontrastowania dokonywano wizualnie stosując skalę trójstopniową: pełna perfuzja miokardium okolicy koniuszka – 2, perfuzja niejednorodna w postaci plam – 1, brak perfuzji – 0. Badanie II, w skład którego wchodziło LDDE (wlew dobutaminy do 20 µg/kg/min), przeprowadzano 4-5 dni od wystąpienia zawału. Badanie III było końcową oceną echokardiograficzną mającą miejsce miesiąc później. W czasie każdego badania dokonywano pełnej oceny echokardiograficznej wyliczając punktowy wskaźnik kurczliwości (wall motion score index – WMSI) i frakcję wyrzucania (ejection fraction – EF) dwupłaszczyznową metodą Simpsona. Wyodrębniono grupę poprawy zdrowia pacjentów, u których WMSI w badaniu I był większy niż w badaniu III, a EF w badaniu I mniejsza niż w badaniu III. Wyniki: Grupa poprawy składała się z 30 (68%) pacjentów, u których WMSI i EF uległy istotnym zmianom między badaniem I a III (odpowiednio 1,58±0,23 vs 1,28±0,22; p<0,0001 i 50,6%±7,2 vs 56,8%±7,1; p<0,001). W grupie bez poprawy nie obserwowano takiej zmiany (odpowiednio 1,73±0,13 vs 1,78±0,15, NS i 45,1%±5,4 vs 43,0%±5,7, NS). Pełna perfuzja miokardium (2 stopień) segmentów koniuszkowych przewidywała poprawę kurczliwości z czułością 63%, specyficznością 86% oraz przewidywaną dokładnością 70%, zaś LDDE odpowiednio 59%, 93% i 70%. Zgodne, dodatnie dla poprawy funkcji lewej komory, wyniki obydwu testów przewidywały poprawę kurczliwości z czułością 74%, specyficznością 92% i przewidywaną dokładnością 84%. Wnioski: Po PCI u 68% pacjentów funkcja mięśnia lewej komory ulega poprawie w obserwacji odległej. MCE i LDDE wykazują podobną wartość diagnostyczną w przewidywaniu tej poprawy, zaś łączne zastosowanie obu metod znacznie podnosi ich wartość diagnostyczną.