Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Masa i funkcja lewej komory serca u dzieci i młodzieży z niedoborem hormonu wzrostu przed leczeniem i po 12 miesiącach leczenia substytucyjnego hormonem wzrostu (rhGH)

Autor:
Jolanta Szczepańska Kostro, Joanna Tołwińska, Mirosława Urban, Barbara Głowińska
Typ:
Prace oryginalne
Język:
PL
Czasopismo:
Pediatric Endocrinology, Diabetes and Metabolism
Rok:
2004
Tom:
10
Numer:
2
Strona początkowa:
75
Strona końcowa:
80
ISSN:
2081-237X
Słowa kluczowe:
masa lewej komory serca, funkcja lewej komory serca, niedobór hormonu wzrostu
Czytaj

Zbadano 25 dzieci (10 dziewcząt i 15 chłopców) w wieku 8,1-16,9 roku (śr. 13,3±1,8 roku), o wzroście 1,15--1,61 m (śr.1,4±0,1 m), powierzchni ciała 0,84-1,47 m2 (śr.1,14±0,18 m2). Po 12 miesiącach terapii rhGH ponownej ocenie poddano 23 dzieci (9 dziewcząt i 14 chłopców). Grupę kontrolną stanowiło 22 zdrowych, szczupłych dzieci (11 dziewcząt i 11 chłopców) w wieku 6,6-16 lat (śr. 12,6±2,7 roku), o wzroście 1,33- -1,8 m (śr. 1,58±0,16 m), powierzchni ciała 0,93-1,8 m2 (śr.1,38±0,3 m2), z wywiadem rodzinnym bez obciążeń miażdżycą i chorobami układu sercowo-naczyniowego.Masę i funkcję LV oceniono za pomocą echokardiografii M-mode i 2 D oraz metody Dopplera z równoległą rejestracją obrazu dwuwymiarowego. Parametry funkcji skurczowej (SF i EF) przed leczeniem u każdego pacjenta mieściły się w zakresie normy. Frakcja skurczowa LV (SF) wynosiła średnio 35,4±4,5% w grupie badanej i 36,7±3,9% w grupie kontrolnej. Frakcja wyrzutowa LV (EF) wynosiła średnio 65,1±5,9% w grupie badanej i 67,9±6,4% w grupie kontrolnej. Zanotowane różnice nie były istotne statystycznie. Po 1 roku leczenia rhGH SF i EF u każdego z badanych pacjentów mieściły się w zakresie normy. SF wynosiła średnio 35,9±3,6% w grupie badanej i 36,7±3,9% w grupie kontrolnej. EF wynosiła średnio 65,7±4,6% w grupie badanej i 67,9±6,4% w grupie kontrolnej. Zanotowane różnice nie były istotne statystycznie. SF i EF przed leczeniem i po roku leczenia rhGH nie różniły się. Masa LV indeksowana powierzchnią ciała (LVM/BSA) przed leczeniem wynosiła 68,3±18,6 g/m2 i nie różniła się istotnie w porównaniu z masą w grupie kontrolnej (68,4±15,5 g/m2). Masa LV/BSA po 1 roku leczenia rhGH wynosiła 78,2±14,9 g/m2 i była istotnie wyższa w porównaniu z grupą kontrolną (68,4±15,5 g/m2). Masa LV/BSA po roku leczenia GH była istotnie wyższa w porównaniu do masy LV/BSA przed leczeniem (78,2±14,9 g/m2 vs 68,3±18,6 g/m2, p<0,05). Przed leczeniem stwierdzono istotne wydłużenie parametru IVRT w porównaniu z grupą kontrolną (70,8±14,2 vs 64,1±8,5 ms, p<0,05). Pozostałe parametry charakteryzujące funkcję rozkurczową LV nie różniły się znamiennie między grupami. Po 1 roku leczenia rhGH nadal wykazano istotne wydłużenie IVRT w grupie badanej w porównaniu z grupą kontrolną (72,3±9,2 vs 64,1±8,5 ms, p<0,05) Nie stwierdzono istotnych różnic w zakresie IVRT przed i po włączeniu leczenia rhGH. Wnioski: 1. U dzieci z niedoborem hormonu wzrostu przed leczeniem wykazano istotne wydłużenie czasu rozkurczu izowolumetrycznego (IVRT), co może świadczyć o zaburzeniach funkcji rozkurczowej lewej komory serca. 2. 12-miesięczne substytucyjne leczenie rhGH powoduje istotny wzrost masy lewej komory serca w porównaniu do badania wyjściowego, natomiast czas rozkurczu izowolumetrycznego pozostaje nadal wydłużony. 3. Dzieci z somatotropinową niedoczynnością przysadki mózgowej w czasie leczenia rhGH powinny mieć monitorowany układ krążenia w celu śledzenia dynamiki zaburzeń funkcji lewej komory serca.