Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Sprawozdanie z I Spotkania Grupy Roboczej Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego – Intensywna Opieka Kardiologiczna 2004. Rzym, 17-20.10.2004 r.

Autor:
Krzysztof J. Filipiak
Typ:
type 5
Język:
PL
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2004
Tom:
6
Numer:
4
Strona początkowa:
477
Strona końcowa:
478
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
Sprawozdanie z I Spotkania Grupy Roboczej Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego – Intensywna Opieka Kardiologiczna 2004. Rzym, 17-20.10.2004 r.
Czytaj

W dniach 17-20 października 2004 r. odbyło się pierwsze spotkanie Grupy Roboczej Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego zajmującej się intensywną opieką kardiologiczną (European Society of Cardiology Working Group on Acute Cardiac Care – ESCWGACC), zwane popularnie kongresem Acute Cardiac Care 2004. To pierwsze tego typu spotkanie, które – w intencji organizatorów – ma stać się wydarzeniem porównywalnym do innych, kierowanych do wąskich grup specjalistów, kongresów kardiologicznych w Europie (EUROECHO, EUROPACE, Heart Failure Update). Celem kongresów Acute Cardiac Care jest przede wszystkim: dyskusja nad zaletami i wadami nowych sposobów terapii i nowych technologii medycznych stosowanych u chorych przebywających w oddziałach intensywnej opieki kardiologicznej (OIOK), ocena wyników najnowszych badań klinicznych w kontekście polepszania opieki nad pacjentem w OIOK, próba syntezy i optymalizacji leczenia zabiegowego i farmakologicznego z perspektywy OIOK. Większość doniesień i wygłoszonych referatów dotyczyła jednostek chorobowych leczonych w OIOK: ostrych zespołów wieńcowych, zatorowości płucnej, wstrząsu kardiogennego, komorowych zaburzeń rytmu, zatrzymania krążenia, ostrej niewydolności lewokomorowej, wielonarządowej niewydolności (multi-organ failure syndrome). Osobne miejsce poświęcono też nowoczesnym biomarkerom stosowanym w OIOK, stratyfikacji ryzyka w poszczególnych grupach chorych, dekompensacjom wad zastawkowych i pilnej kwalifikacji do operacji kardiochirurgicznych, infekcyjnemu zapaleniu wsierdzia, nowoczesnym nieechokardiograficznym technikom obrazowania z zastosowaniem wielorzędowych tomografów komputerowych. Spośród polskich kardiologów, wykłady na zaproszenie organizatorów wygłosili: prof. Michał Tendera oraz dr med. Dariusz Dudek. Na kongresie zaprezentowano kilka interesujących doniesień naukowych. Grupa austriacka postulowała konieczność coraz szerszego stosowania łagodnej hipotermii (32-35°C przez pierwsze 12-24 godz.) u chorych po nagłym zatrzymaniu krążenia (NZK) przebywających w OIOK. Postępowanie takie niewątpliwie prowadzi do zmniejszenia uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego. W celu optymalizacji tej techniki, jak i porównania doświadczeń różnych ośrodków, powołano po raz pierwszy europejski rejestr stosowania hipotermii po NZK (http: //www.erchacar.org), do którego powinny zgłaszać się wszystkie chętne ośrodki kardiologiczne (Sterz F.: Abstract Book, 42). Autorzy holenderscy w niezwykle interesującej pracy wykonanej w grupie 211 chorych z zawałem serca z uniesieniem ST (STEMI), pobierali w trakcie zabiegów przezskórnej interwencji próbki zakrzepu metodą trombektomii. Pobrany materiał klasyfikowany był dalej histologicznie na: świeże zakrzepy, zakrzepy 1-3-dniowe, zakrzepy powyżej 4 dni oraz zakrzepy złożone głównie z histologicznych elementów pękniętej blaszki miażdżycowej. Materiał zakrzepowo-zatorowy stwierdzono i pobrano u 199 chorych (95%). U 114 chorych (54%) stwierdzono zakrzep płytkowo-fibrynowy, u 85 (41%) zakrzep płytkowo-fibrynowy z elementami morfologicznymi pękniętej blaszki i zaledwie u 12 chorych (5%) zakrzep złożony wyłącznie z elementów pękniętej blaszki miażdżycowej. Aż u połowy chorych (51%) wiek zakrzepu określono co najmniej na kilka dni lub tygodni przed incydentem wieńcowym. Wydaje się zatem, że u znacznej części chorych zamknięcie naczynia wieńcowego może być poprzedzone kilkudniowym okresem niestabilności blaszki miażdżycowej, erozją jej powierzchni i powolnym, prawdopodobnie bezobjawowym, formowaniem się zakrzepu na odsłaniającym się jądrze blaszki (Rittersma S.Z.H. i wsp.: Abstract Book, 63, M059). W prospektywnej, 5--letniej obserwacji chorych poddawanych angioplastyce wieńcowej, zespół izraelski badał wpływ bezpośredniego efektu angiograficznego okołozabiegowych wartości na odległe rokowanie pacjentów. Wykazał większą 5-letnią śmiertelność u osób z zamknięciem bocznicy w trakcie zabiegu (17,9%) i zjawiskiem zwolnionego przepływu w tętnicy poddanej zabiegowi („slow flow” 20%), w porównaniu ze śmiertelnością w całej grupie (17,3%). Co więcej, okołozabiegowo stwierdzano w tych trzech grupach częstsze występowanie podwyższonych stężeń CK (odpowiednio: 7,1% vs 10% vs 5,8%) (Varshitzky B. i wsp.: Abstract Book, 64, M063). Osobny nurt tematyki zjazdu dotyczył osób z grup szczególnie wysokiego ryzyka, w tym zwłaszcza osób z towarzyszącą cukrzycą. Z danych zaprezentowanych przez szwedzkich badaczy prowadzących znany rejestr zawałów serc RIKS-HIA wynika, że grupa pacjentów z cukrzycą jest obciążona szczególnie złym rokowaniem z perspektywy rocznej obserwacji śmiertelności. W rejestrze szwedzkim 20,3% chorych z zawałem miało rozpoznaną cukrzycę, a ich roczna śmiertelność była znamiennie wyższa odpowiednio o: 2,65 raza, 1,81 raza i 1,71 raza w porównywanych grupach bez cukrzycy, w przedziałach wiekowych: poniżej 65 lat, 65-75 lat i powyżej 75 lat. Mimo tak złego rokowania, zwłaszcza w młodszym przedziale wiekowym, chorzy z cukrzycą znamiennie rzadziej otrzymywali leczenie reperfuzyjne, heparyny czy statyny (Stenestrand S.: Abstract Book, 38). Zwracano też uwagę na różnice w zakresie stosowania leków przedłużających życie i innych środków farmaceutycznych u osób po zawale serca w zależności od tego, czy wypisywani są z ośrodków trzeciorzędowych (szpitale uniwersyteckie) czy z innych szpitali. Według rejestru estońskiego, w tych pierwszych, w porównaniu z innymi szpitalami istotnie częściej stosowano: inhibitory ACE (66% vs 37%) i statyny (31% vs 15%) (Marani T. i wsp.: Abstract Book, 53, M012). W rejestrze szwajcarskim (AMIS-Plus Registry) obejmującym 14 023 osoby, a przeprowadzonym w 1997 i w 2003 r., stwierdzano istotne statystycznie zwiększone stosowanie leków przedłużających życie przy wypisie chorych po ostrych zespołach wieńcowych: kwasu acetylosalicylowego (80,3% w grupie ze STEMI oraz 85,7% w grupie z zawałem serca bez uniesienia ST i(lub) z niestabilną chorobą wieńcową, NSTEMI/UA w 1997 r., w porównaniu odpowiednio z 93,6% i 91% w 2003 r.), tienopirydyn (2,7% i 3,1% vs 71,6% i 63,8%), statyn (40,7% i 39,1% vs 84,1% i 78,6%), beta-adrenolityków (61,8% i 66,3% vs 82,7% i 81,6%), inhibitorów ACE (56,4% i 44,7% vs 63,8% i 51,7%). W analogicznym okresie zmniejszyła się też liczba chorych ze STEMI nie otrzymujących żadnej reperfuzji (45% w 1997 vs 24% w 2003 r.), zmalał odsetek chorych leczonych fibrynolitycznie (47% vs 22%), wzrósł blisko 7-krotnie odsetek chorych leczonych w STEMI pierwotną angioplastyką wieńcową (8% vs 54%) (Stauffer J.C. i wsp.: Abstarct Book, 57, M032). I Europejskie Spotkanie Acute Cardiac Care 2004 niewątpliwie należało do interesujących i pionierskich zarazem wydarzeń kardiologicznych tego roku. Na kongresie tym zaprezentowano kilka polskich oryginalnych doniesień z grup badawczych kierowanych przez: prof. Andrzeja Cieślińskiego, prof. Grzegorza Opolskiego oraz doc. Janinę Stepińską. Kameralna atmosfera kongresu i popołudniowe uroki Rzymu zapewniły mu niezapomnianą oprawę. Kolejne, drugie spotkanie ESCWGACC odbędzie się we wrześniu 2006 r. w Pradze.