Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Porównanie wyników leczenia farmakologicznego i interwencyjnego zawału serca u chorych po 75 roku życia

Autor:
Ewa Trzos, Małgorzata Kurpesa, Jakub Foryś, Jan Z. Peruga, Zbigniew Bednarkiewicz, Anna Kopff, Jarosław D. Kasprzak, Barbara Uznańska, Maria Krzemińska-Pakuła
Typ:
Prace oryginalne
Język:
PL
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2005
Tom:
7
Numer:
3
Strona początkowa:
219
Strona końcowa:
226
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
zawał serca, postępowanie w zawale serca (metody leczenia), chorzy powyżej 75 roku życia
Czytaj

Wprowadzenie: Ostry zawał serca jest jedną z głównych przyczyn zgonu osób starszych. Wiek powyżej 70 lat jest jednym z kryteriów włączenia chorych do grupy zwiększonego ryzyka. Cel pracy: Porównanie wczesnych i odległych wyników leczenia inwazyjnego z wynikami leczenia trombolitycz-nego i zachowawczego u chorych z ostrym zawałem serca w wieku podeszłym (powyżej 75 lat). Materiał i metodyka: Retrospektywnej analizie poddano 138 chorych w wieku powyżej 75 lat hospitalizowanych z powodu ostrego zespołu wieńcowego z uniesieniem odcinka ST. Z analizy wykluczono tych pacjentów, którzy w chwili przyjęcia byli we wstrząsie. Chorych podzielono na grupy w zależności od postępowania w ostrej fazie. Grupa 1-44 osoby leczone trombolitycznie, grupa 2-51 osób poddanych pierwotnej PTCA, grupa 3-43 chorych leczonych zachowawczo heparyną. W ocenie przebiegu klinicznego hospitalizacji uwzględniono częstość występowania poważnych, niepożądanych zdarzeń sercowych, jak: zgon, ponowny zawał serca, udar mózgu, czy też powikłań krwotocznych. Wobserwacji rocznej punktami docelowymi był zgon, zawał serca, oraz konieczność zabiegów rewaskularyzacyjnych. Dla każdej z grup oceniano prawdopodobieństwo rocznego przeżycia metodą Kapłana Meiera. Wyniki: Między grupami nie stwierdzono istotnych różnic demograficznych, rozkład czynników ryzyka był podobny, Czas opóźnienia szpitalnego był najkrótszy w gr. 1 - 187±93 min vs 365±105 min w gr. 2 i 392±171 min w gr. 3 (p<0,05). Wewnątrzszpitalna śmiertelność była najniższa w grupie 2 (5,8%), w porównaniu do gr. 1 (9,1%) i do gr. 3 (13,8%). Dorzut zawału był powikłaniem hospitalizacji u 5,3% chorych z gr. 1, 2,4% chorych z gr. 2 i 7,8% z gr. 3. Obecność powikłań neurologicznych (wykluczając 1 przypadek udaru krwotocznego w gr. 1) była porównywalna we wszystkich trzech grupach. Częstość występowania powikłań krwotocznych była znamiennie wyższa w grupie 1 (13,5%) w porównaniu z grupą 2 (4,5%). W obserwacji rocznej częstość hospitalizacji z powodu nowych incydentów wieńcowych była najniższa w gr. 2. ?miertelność w ciągu 12 miesięcy po zawale serca była porównywalna w grupie leczonej trombolitycznie i inwazyjnie (5,2% vs 4,3%), natomiast w gr. 3 była istotnie wyższa (15,1 %). Roczne prawdopodobieństwo przeżycia było najwyższe u chorych leczonych inwazyjnie w porównaniu z grupą leczoną zachowawczo (log rank 4,98; p<0,05). Wnioski: 1. Przezskórna rewaskularyzacja mięśnia sercowego chorych w podeszłym wieku jest bezpieczną i skuteczną metodą leczenia ostrego zawału serca. 2. W obserwacji rocznej zarówno częstość zgonów sercowych, jak i ponownych incydentów wieńcowych była najniższa w grupie po pierwotnej angioplastyce wieńcowej.