Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Poradnictwo genetyczne w zespole Retta. Część III. Korelacja fenotypowo-genotypowa

Autor:
Ewa Uścińska, Małgorzata Skawrońska, Alina T. Midro
Typ:
Prace poglądowe
Język:
PL
Czasopismo:
Przegląd Pediatryczny
Rok:
2005
Tom:
35
Numer:
1
Strona początkowa:
37
Strona końcowa:
47
ISSN:
0137-723X
Słowa kluczowe:
zespół Retta, genMECP2, korelacja fenotypowo-genotypowa, prognoza
Czytaj

Zespół Retta (RTT), jedna z najczęstszych przyczyn regresji rozwojowej u dziewczynek, związany jest z mutacją genu kodującego białko MeCP2 (methyl-CpG-bindingprotein 2). Zdecydowana większość mutacji powstaje w wyniku zamiany C>T w obrębie 5'-CG-3' (CpG). Białko MeCP2 występując w dwóch izoformach, posiada zdolność łączenia się bezpośrednio ze zmetylowanym DNA. Między innymi reguluje ono ekspresję innych genów poprzez modyfikację struktury chromatyny. Ostatnie badania sugerują, że białko MeCP2, traktowane dotychczas jako globalny represor transkrypcji, może swoiście wpływać na ekspresję genu kodującego mózgowo-pochodny czynnik neurotropowy BDNF, niezbędny do utrzymania plastyczności neuronów. Obok klasycznej postaci zespołu RTT można wyróżnić także 5 postaci nietypowych. Charakteryzuje je obecność wybranych cech RTT, a przebieg schorzenia może być łagodniejszy bądź cięższy od klasycznego. Badania korelacji genotypowo-fenotypowych sugerują szersze spektrum zmian fenotypowych wywołanych przez mutacje genu MECP2 niż początkowo sądzono. Można ich poszukiwać w wariantach RTT, u chłopców z upośledzeniem umysłowym, a także u dzieci z cechami autyzmu, z cechami fenotypu zespołu Angelmana lub Pradera-Willego. Niektórzy wskazują, że na kliniczny fenotyp zespołu RTT w dużym stopniu ma wpływ typ mutacji, jej położenie w obrębie genuMECP2 oraz sposób inaktywacji chromosomu X. Niektóre badania sugerują, że mutacje odcinające prowadzą do postaci o cięższym przebiegu klinicznym w porównaniu do mutacji typu zmiany sensu odczytu. Ponadto mutacje odcinające związane sąz łagodniejszym fenotypem jeśli są położone bliżej końca 3'genu (mutacje późne) w porównaniu do mutacji odcinających położonych bliżej 5' (mutacje wczesne). U dziewczynek prezentujących wariant RTT z zachowaną mową wszystkie wykryte mutacje to mutacje typu zmiany sensu odczytu bądź późne mutacje odcinające. Inne badania nie wykazują powyższych zależności. Dodatkowo sposób inaktywacji chromosomu X u dziewczynek z zespólem Retta może złagodzić obraz kliniczny, co wyjaśnia rozbieżność wyników oceny korelacji fenotypowo-genotypowej.