Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Ocena wpływu krótkotrwałej, głębokiej niedoczynności tarczycy na funkcję skurczową i rozkurczową serca

Autor:
Andrzej Minczykowski, Katarzyna Ziemnicka, Jerzy Sowiński, Henryk Wysocki
Typ:
Prace oryginalne
Język:
PL
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2005
Tom:
7
Numer:
4
Strona początkowa:
309
Strona końcowa:
316
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
niedoczynność tarczycy, tyreoidektomia, echokardiografia, badanie doplerowskie, wskaźnik Tei
Czytaj

Wprowadzenie: Hormony tarczycowe działają na funkcje serca bezpośrednio, zwiększając jego kurczliwość i częstość skurczów, oraz pośrednio - przez zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego. Pacjenci po całkowitej tyreoidektomii z powodu raka tarczycy stanowią bardzo dobry model do badania wpływu nagle pojawiającej niedoczynności tarczycy na układ krążenia. Cel pracy: Postanowiono zbadać wpływ głębokiej niedoczynności tarczycy na budowę i funkcję skurczową i rozkurczową serca wykorzystując techniki echokardiograficzne. Materiał i metodyka: 18 pacjentów po tyreoidektomii z powodu raka tarczycy (wiek 45,4±12 lat, 16 kobiet), u których terapię substytucyjną L-tyroksyną przerwano w celu przeprowadzenia scyntygrafii całego ciała, poddano badaniu echokardiograficznemu. Badanie przeprowadzono przed przywróceniem terapii L-tyroksyną oraz po średnio 5,5 miesiącach terapii L-tyroksyną. Wyniki: W pierwszym badaniu poziom hormonów tarczycowych był znacznie niższy od wartości prawidłowych, a poziom TSH wyraźnie podwyższony, co potwierdzało ciężką niedoczynność tarczycy. Podczas drugiego badania, średnio po 5,5 miesiącach terapii L-tyroksyną, stężenia hormonów tarczycowych mieściły się w górnych granicach normy. Nie zanotowano zmian grubości ścian oraz wymiaru rozkurczowego lewej komory po terapii T4, stwierdzono natomiast wzrost skurczowego przyrostu grubości ścian lewej komory (przegroda mię-dzykomorowa z 27,1 ±10,3% do 36,4±12,3%, p<0,05 oraz tylna ściana z 33,5±14,6% do 42,9±18,6%, p<0,05). Pod wpływem terapii L-tyroksyną frakcja wyrzutowa wzrosła z 57 ± 12% do 65±5% (p<0,001), a rzut minutowy serca z 3734±655 do 4400±866 ml/min (p<0,001). Czynność skurczowa lewej komory badana na poziomie śródściennym również uległa znacznej poprawie - śródścienna frakcja skracania (MWS) wzrosła z 10,4±2,9%do 12,9±2,6%(p<0,001), natomiast skorygowana wartością naprężenia MWS {stress-cor-rected MWS) wzrosła z 60,8± 17% do 80,2±19,6% (p<0,001). Wskaźnik masy lewej komory nie zmienił się istotnie statystycznie. Przywrócenie terapii L-tyroksyną wiązało się z redukcją systemowego oporu obwodowego i wzrostem końcowo-skurczowego naprężenia okrężnego lewej komory (cESS). Podczas drugiego badania stwierdzono wzrost wszystkich prędkości fal napływu mitralnego i żylnego napływu płucnego oraz zmniejszenie stosunku fal E/A. Czas rozkurczu izowolumetrycznego (IVRT) lewej komory i prędkość propagacji wczesnej fali napływu mitralnego nie zmieniły się w porównaniu z badaniem przeprowadzonym w czasie niedoczynności tarczycy. Wskaźnik sprawności serca (wskaźnik Tei, MPI), obliczany jako stosunek sumy czasów rozkurczu izowolumetrycznego i skurczu izowolumetrycznego do czasu wyrzutu był nieprawidłowy podczas pierwszego badania (0,46±0,15, wartość prawidłowa 0,37±0,05). Po średnio 5,5 miesiącach terapii L-tyroksyną MPI zmniejszył się do wartości prawidłowych (0,33±0,14, p<0,05). Normalizacja wartości MPI była spowodowana skróceniem podokresu skurczu izowolumetrycznego. Wnioski: Krótkotrwała, głęboka niedoczynność tarczycy powoduje pogorszenie ogólnej mechanicznej sprawności mięśnia sercowego, głównie funkcji skurczowej, która normalizuje się po przywróceniu terapii substytucyjnej L-tyroksyną. Odstawienie substytucji L-tyroksyną, konieczne w celu przygotowania do podania jodu radioaktywnego, może ujawnić lub zaostrzyć niewydolność krążenia.