Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Ilościowa ocena funkcji lewej komory metodą tkankowej echokardiografii doplerowskiej u pacjentów z niewydolnością serca, wtórną do przebytego zawału mięśnia sercowego i kardiomiopatii rozstrzeniowej

Autor:
Michał Plewka, Maria Krzemińska-Pakuła, Jarosław Drożdż, Karina Wierzbowska, Michał Kidawa, Piotr Lipiec, Jarosław D. Kasprzak
Typ:
Prace oryginalne
Język:
PL
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2005
Tom:
7
Numer:
5
Strona początkowa:
417
Strona końcowa:
426
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
kardiomiopatia niedokrwienna, kardiomiopatia rozstrzeniowa, tkankowa echokardiografia doplerowska, funkcja skurczowa, funkcja rozkurczowa
Czytaj

Wprowadzenie: Ocena funkcji lewej komory ma podstawowe znaczenie w diagnostyce, ustalaniu sposobu leczenia i określaniu rokowania u chorych z niewydolnością serca. Tkankowa echokardiografia doplerowska (tissue Doppler echocardiography - TDE) jest metodą ilościową, w której analizie podlega sygnał dople-rowski odbity od poruszających się struktur serca. Cel pracy: Ilościowa ocena funkcji skurczowej i rozkurczowej mięśnia sercowego metodą tkankowej echokardiografii doplerowskiej w grupie pacjentów po zawale mięśnia sercowego i z kardiomiopatią rozstrzeniową oraz ocena przydatności parametrów tkankowej echokardiografii doplerowskiej dla różnicowania tła niewydolności serca. Materiał i metodyka: Badaniem objęto 120 osób: 30 chorych z dysfunkcją pozawałową mięśnia sercowego (grupa Ml - myocardial infarction), 30 chorych z idiopatyczną kardiomiopatią rozstrzeniową (grupa DCM - dilated cardiomyopathy) i 60 zdrowych ochotników stanowiących grupę kontrolną. Metodą TDE badano prędkości mięśnia sercowego w następujących okresach: wyrzutu, wczesnego rozkurczu i późnego rozkurczu oraz okresy cyklu serca: przedskurczowy, skurczu mechanicznego, izowolumetrycznego rozkurczu, wczesnego rozkurczu, wolnego napełniania - diastazy i późnego rozkurczu. Dodatkowo dla każdego pacjenta obliczano współczynnik dyspersji prędkości i okresów ruchu mięśnia sercowego (V; definiowany jako iloraz odchylenia standardowego i średniej pomiaru z 6 kolejnych segmentów podstawnych lewej komory danego pacjenta). Wyniki: U osób po zawale mięśnia sercowego oraz z DCM, prędkości mięśnia sercowego w skurczu oraz w rozkurczu były istotnie niższe niż w grupie kontrolnej. U pacjentów po zawale, w porównaniu z grupą kontrolną, okres przedskurczowy oraz okres izowolumetrycznego rozkurczu był wydłużony, natomiast okresy skurczu i wczesnego rozkurczu mięśnia były skrócone. U pacjentów z kardiomiopatią wydłużony był okres przedskurczowy oraz okres izowolumetrycznego rozkurczu przy skróceniu czasu rozkurczu i diastazy. Pomiędzy grupami Ml i DCM nie było istotnych statystycznie różnic w zakresie średnich prędkości skurczowej oraz późno-rozkurczowej, natomiast prędkość wczesnego rozkurczu mięśnia była niższa w grupie Ml. W grupie pacjentów po zawale, w porównaniu z grupą DCM średni czas trwania okresu przedwyrzutowego był istotnie statystycznie krótszy, zaś izowolumetryczny rozkurcz oraz czas diastazy były istotnie wydłużone. Istotnym parametrem różnicującym pacjentów z dysfunkcją pozawałową od DCM był współczynnik dyspersji prędkości mięśnia sercowego. W porównaniu do chorych z DCM, chorzy po zawale charakteryzowali się większą zmiennością prędkości skurczowych (33,1 ±6,0% vs 12,6±3,7%; p<0,001), a także wczesnego rozkurczu (24,1 ±9,6% vs 15,5±5,3%; p<0,001) oraz późnego rozkurczu (23,1 ±10,9% vs 15,5±5,4%; p=0,005). Przy współczynniku dyspersji prędkości skurczowej Sm>20% można było rozpoznać tło niedokrwienne z czułością 97% i swoistością 100%. Wnioski: U pacjentów z niewydolnością serca, w porównaniu z osobami zdrowymi, obserwuje się w TDE istotnie obniżone prędkości skurczowe i rozkurczowe mięśnia sercowego oraz wydłużenie okresu przedskurczowego oraz izowolumetrycznego rozkurczu. Najistotniejszą cechą różnicującą tło niewydolności serca jest regionalne zróżnicowanie prędkości skurczowych i rozkurczowych w obrębie ścian lewej komory, wyrażone za pomocą współczynnika dyspersji prędkości mięśnia sercowego.