Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Czynniki wpływające na wystąpienie przetrwałego i utrwalonego migotania przedsionków u pacjentów po 75 roku życia z zespołem bradykardia-tachykardia z implantowanym dwujamowym stymulatorem serca

Autor:
Michał Chudzik, Jerzy Krzysztof Wranicz, Artur Klimczak, Andrzej Oszczygieł, Jan Henryk Goch
Typ:
Prace oryginalne
Język:
PL
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2005
Tom:
7
Numer:
6
Strona początkowa:
481
Strona końcowa:
488
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
migotanie przedsionków, stymulacja przedsionkowa/dwujamowa, stymulacja u osób starszych
Czytaj

Wprowadzenie: Ocenia się, że około 85% pacjentów z implantowanymi stymulatorami serca (pacemaker - PM) to ludzie w wieku powyżej 65 roku życia (r.ż.). Dlatego szczególnie ważnym jest dobranie odpowiedniego trybu stymulacji również w tej grupie pacjentów. Powstaje pytanie, u których pacjentów po 75 r.ż. z implantowanym stymulatorem DDD zdoła się utrzymać rytm zatokowy. Cel pracy: Ocena, które czynniki w populacji ludzi starszych po 75 r.ż., z zespołem brady-tachykardia, po im-plantacji stymulatora dwujamowego serca, predysponują do napadów migotań przedsionków {atrial fibrillation - AF) oraz do utrwalenia się tej arytmii, wymagającej zmiany trybu stymulacji z DDD na Wl. Materiał i metodyka: Do końcowego badania włączono 50 pacjentów (24 kobiet, 26 mężczyzn) w średnim wieku 79,2±6 lat, z implantowanym stymulatorem dwujamowym serca (DDD PM), Biotronik Axios D (R). ?redni czas obserwacji wynosił 14±4,5 miesiąca (od 12,5 do 20 miesięcy). Przed implantacją stymulatora dokonano oceny wybranych parametrów: częstości występowania napadów AF, elektrokardiograficznej szerokości załamka P, echokardiograficznej wielkości lewego przedsionka. Ocena kliniczna migotania przedsionków dokonywana była na podstawie danych subiektywnych, według własnego kwestionariusza. Po im-plantacji stymulatora pacjenci z AF mieli wykonywaną próbę kardiowersji farmakologicznej lub elektrycznej. Nieskuteczny zabieg elektrowersji powodował, że arytmię kwalifikowano jako utrwalone AF i dokonywano zmiany sposobu stymulacji z DDD na Wl. Dla diagnostyki bezobjawowego przetrwałego AF pacjenci zostali poddani cyklicznej kontroli lekarskiej w okresie 3, 6 i 12 miesięcy po implantacji stymulatora. W przypadku potwierdzenia przetrwałego AF przeprowadzano próbę przywrócenia rytmu zatokowego według schematu jak wyżej. Wyniki: AF wystąpiło u 13 (27%) pacjentów. Skuteczny zabieg kardiowersji elektrycznej wykonano u 7 (14%) pacjentów. U 6 (13%) pozostałych chorych, u których nie zdołano przywrócić rytmu zatokowego, pomimo dwukrotnie wykonywanych kardiowersji - dokonano zmiany trybu stymulacji z DDD na Wl. Pacjenci, u których wystąpiło migotanie przedsionków w ciągu roku od implantacji stymulatora, w porównaniu do pacjentów bez arytmii, istotnie częściej mieli częste i bardzo częste napady AF przed implantacją stymulatora. W grupie pacjentów z zarejestrowanymi epizodami AF, załamek P w standardowym zapisie EKG był znamiennie szerszy, w porównaniu do osób bez arytmii (P=120 ms vs P=91,7 ms; p=0,003). Również procent pacjentów z poszerzonym P powyżej 120 ms i migotaniem przedsionków, aż 6-krotnie przewyższał odsetek chorych bez arytmii. Wymiar lewego przedsionka u pacjentówz AF był istotnie statystycznie większy, w porównaniu do pacjentów z rytmem zatokowym (51 mm vs 43,4 mm; p=0,026). Nie było natomiast znamiennych różnic pomiędzy grupami: w wieku chorych, wielkości frakcji wyrzutowej lewej komory oraz innych czynnikach klinicznych. Wszyscy pacjenci, u których rozwinęło się utrwalone AF w ciągu roku od implantacji, mieli znacząco bardziej poszerzony załamek P w zapisie EKG, w porównaniu do pacjentów po skutecznej kardiowersji. Wymiar lewego przedsionka i procent pacjentów z częstymi i bardzo częstymi napadami kołatań serca przed implantacją był zbliżony w obu grupach. Wnioski: Wywiad częstych i bardzo częstych kołatań serca, poszerzony załamek P w zapisie EKG i powiększony wymiar lewego przedsionka w badaniu ECHO, to główne czynniki warunkujące wystąpienie przetrwatego i utrwalonego migotania przedsionków u pacjentów z im plantowanym stymulatorem serca po 75 r.ż. z zespołem brady-tachykardia.