Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Przezskórna angioplastyka u chorych z zwężeniem pnia lewej tętnicy wieńcowej - obserwacja odległa

Autor:
Jan Z. Peruga, Jarosław D. Kasprzak, Michał Plewka, Tomasz Jeżewski, Anna Kopff, Maria Krzemińska-Pakuła
Typ:
Prace oryginalne
Język:
PL
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2005
Tom:
7
Numer:
6
Strona początkowa:
499
Strona końcowa:
506
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
przezskórna angioplastyka, pień lewej tętnicy wieńcowej
Czytaj

Wprowadzenie: Zwężenie w pniu lewej tętnicy wieńcowej (PLTW), występuje u 2,5-5% chorych poddanych diagnostyce inwazyjnej z powodu dolegliwości wieńcowych, niewydolności krążenia czy wstrząsu kardiogen-nego. Leczenia zachowawcze (farmakologiczne) chorych z krytycznym zwężeniem pnia, jest obarczone złym rokowaniem, dlatego zalecanym postępowaniem jest zabieg rewaskularyzacji kardiochirurgicznej (CABG) lub przezskórnej (PCI). Cel pracy: Porównanie wczesnych i odległych wyników leczenia inwazyjnego u chorych ze zwężeniem PLTW w zależności od stanu klinicznego. Materiał i metodyka: Retrospektywnie poddano analizie 104 chorych hospitalizowanych w Klinice Kardiologii II Katedry Kardiologii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, u których w latach 1999-2004 wykonano zabiegi PCI z implantacją stentów w PLTW. U 16 chorych zabieg był wykonywany ze wskazań życiowych w przebiegu zawału serca z uniesieniem odcinka ST (STEMI), jako pierwotna angioplastyka wieńcowa - grupa I, u 47 chorych z rozpoznanym ostrym zespołem wieńcowym bez uniesienia ST (NSTEMI) - grupa II, u pozostałych 41 osób zabieg wykonywano ze względu na obraz niestabilnej dusznicy bolesnej - grupa III. Wyniki: Między grupami nie stwierdzono istotnych różnic demograficznych; rozkład czynników ryzyka był podobny. Skuteczność zabiegów PCI w analizowanych grupach wynosiła: w gr. I - 100%, w gr. II - 97,5% oraz w gr. III - 100%. Grupa I i II to chorzy w stanie ogólnym ciężkim wymagający stosowania wspomagania kontrapulsacją wewnątrzaortalną, odpowiednio 75% i 38,3% oraz wentylacją mechaniczną u 6 chorych w grupie I i u 1 w grupie II. W okresie szpitalnym zmarło w analizowanych grupach: 5 chorych (31,2%) w grupie I, 6(12,7%) w II, w III zaś nie odnotowano zgonów. W obserwacji rocznej zgon, zawał serca czy ponowna rewaskularyzacji wystąpiła w grupie I u 11 (68,7%) w gr. II u 15 (31,9%) w gr. III u 7 (17%). Wnioski: U chorych wysokiego ryzyka z zawałem serca z uniesieniem odcinka ST w następstwie zwężenia pnia lewej tętnicy wieńcowej powikłanym lub nie wstrząsem kardiogennym, zabieg angioplastyki pnia zamkniętej tętnicy wieńcowej jest na dzień dzisiejszy jedyną alternatywą i powinien być wykonywany. Dotyczy to również zawału bez uniesienia odcinka ST, chociaż u tych chorych w uzasadnionych przypadkach należy rozważyć leczenie kardiochirurgiczne jeśli ryzyko PCI, np. ze względu na trudne warunki anatomiczne, byłoby zbyt wysokie. U chorych z niestabilną dławicą, lecz stabilnych hemodynamicznie, przezskórna angioplastyka może być wykonana z dobrym efektem - zwłaszcza u chorych zdyskwalifikowanych z leczenia kardiochirurgicznego, u pacjentów z niską frakcją wyrzutu i współistniejącymi innymi poważnymi schorzeniami, a także u dość licznej grupy chorych niewyrażających zgody na leczenie kardiochirurgiczne.