Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Sprawozdanie z XV Europejskiego Kongresu Nadciśnieniowego. Mediolan, 17-21.06.2005 r.

Autor:
Krzysztof J. Filipiak
Typ:
type 5
Język:
PL
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2005
Tom:
7
Numer:
6
Strona początkowa:
555
Strona końcowa:
556
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
sprawozdanie
Czytaj

W dniach 17-21 czerwca 2005 r. odbył się kolejny XV Europejski Kongres Nadciśnienia Tętniczego (European Meeting on Hypertension). Spotkanie to, odbywające się co 2 lata w Mediolanie, na przemian z innym miastem europejskim, jest tradycyjnie najważniejszym wydarzeniem naukowym dla wszystkich osób zajmujących się tym zagadnieniem na naszym kontynencie. Spośród licznych doniesień naukowych prezentowanych na tym kongresie, chciałbym przedstawić kilka, które zwróciły moją szczególną uwagę. Tradycyjnie na kongresie prezentowano dalsze analizy podgrup z wielu klasycznych, wcześniej opublikowanych, randomizowanych badań klinicznych. Badacze programu VALUE wykazali, że ponad 4-letnie stosowanie walsartanu (a nie amlodipiny) u chorych z nadciśnieniem tętniczym wiąże się z istotnym statycznie zmniejszeniem ryzyka rozwoju cukrzycy typu 2. Spośród 9995 pacjentów włączonych do tego badania, nowozdiagnozowaną cukrzycę stwierdzono odpowiednio u 11,5% vs. 14,5% (zmniejszenie ryzyka o 23%). To kolejne tego typu doniesienie, potwierdzające szczególną pozycję leków hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron (inhibitory ACE, sartany) w prewencji pierwotnej cukrzycy (Kjeldsen S.E. i wsp.: J. Hypertens., 2005, 23, supl. 2, 20). W zakresie farmakoterapii nadciśnienia tętniczego bardzo wiele doniesień dotyczyło sartanów. Ta grupa leków cieszy się obecnie większym zainteresowaniem naukowym, niż inhibitory ACE. Autorzy hiszpańscy donosili o silnym efekcie zmniejszania stężenia kwasu moczowego w trakcie terapii hipotensyjnej za pomocą irbesartanu (Coronei F. i wsp.: 65). Wydaje się zatem, że jest to „efekt klasy", a nie tylko właściwość tradycyjnie przypisy wana pierwszej substancji z tej grupy - losartanowi. W pracy porównującej działanie telmisartanu z ramiprilem (podwójnie ślepe, prospektywne, randomizowane bada nie kliniczne u chorych z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2) wykazano, że przy podobnym efekcie hipotensyjnym telmisartan istotnie lepiej wpływał na podwyższenie przepływu nerkowego (Schmieder R.E. i wsp.: 147). Nie słabnie zainteresowanie statynami - także wśród hipertensjologów. Grupa hiszpańska wykazała, że wśród osób z nadciśnieniem tętniczym leczonych dodatkowo statynami obserwuje się poprawę parametrów aktywacji współczulnej (zwiększenie wartości zmienności rytmu serca - HRV), jak również większą poprawę funkcji śródbłonka (Sanchez O. i wsp.: 29). Atorwastatyna w badaniach podstawowych - w izolowanych z krwi ludzkich makrofagach - zapobiegała aktywacji enzymu ACE, wskazując tym samym na możliwe, dodatkowe korzystne interakcje z podawania statyn i inhibitorów ACE. Ci sami autorzy stwierdzili jednocześnie, że silnym induktorem ACE w badaniach eksperymentalnych była nikotyna (Fyhruist F., Saijomaa O.: 51). Coraz więcej danych przemawia za szczególną pozycją terapeutyczną tiazolidinedionów - niestety, z powodu braku refundacji, leków praktycznie niedostępnych dla polskich pacjentów. Autorzy izraelscy wykazali, że przewlekłe podawanie rosiglitazonu wiąże się ze wzrostem osoczowych stężeń adiponektyny - hormonu o silnym działaniu przeciwmiażdżycowym, zmniejszającego również isulinooporność (Avi I. i wsp.: 214). W zakresie (3-blokady, najwięcej prac poświęconych było dwóm (3-adrenolitykom III generacji - karwedilolowi i nebiwololowi. Nebiwolol - jedyny (3-adrenolityk indukujący uwalnianie tlenku azotu ze śródbłonka - okazał się w grupie osób z nadciśnieniem tętniczym lekiem zmniejszającym aktywację płytek, w stosunku do porównywanego z nim metoprololu (Celik T. i wsp.: 253). Tematyka zespołu metabolicznego i komponentu zapalnego u osób ze schorzeniami sercowo-naczyniowymi i nadciśnieniem tętniczym stanowiła sporą część wszystkich wystąpień. Donoszono m.in. o istotnie podwyższonych osoczowych stężeniach białka C-reaktywnego wśród chorych z nadciśnieniem tętniczym, jeżeli towarzyszy mu migotanie przedsionków, w stosunku do osób z rytmem zatokowym (Cavusoglu Y. i wsp.: 251). Pojawiają się również pierwsze prace, kwestionujące dotychczasowe dogmaty żywieniowe w nadciśnieniu tętniczym. O ile wpływ białek roślinnych był uważany za korzystny, białka zwierzęce wiązano tradycyjnie z niekorzystnym oddziaływaniem na profil sercowo-naczyniowy. Autorzy australijscy poddali 8-tygodniowej obserwacji 60 chorych z nadciśnieniem tętniczym, u których w codziennej diecie zamieniono posiłki bogatowęglowodanowe (chleb, makarony, ryż, ziemniaki, płatki zbożowe), zastępując je białkami zwierzęcymi w postaci chudego, czerwonego mięsa. Po 8 tygodniach takiej diety obserwowano istotne zmniejszenie wszystkich mierzonych parametrów ciśnienia tętniczego, zarówno w pomiarach jednorazowych, jak i w monitorowaniu 24-godzinnym (Hodgson J.M. iwsp.: 142). W innej kontrowersyjnej pracy, tym razem pochodzącej z Izraela, wykazywano, że osoby otyłe, ale bez innych czynników ryzyka sercowo-naczyniowego, charakteryzuje prawidłowa podatność tętnic i nie zmienia się ona po utracie masy ciała (Shargorodsky M. i wsp.: 216). Last, but not least - Europejski Kongres Nadciśnieniowy w Mediolanie w 2005 r. pozostanie w pamięci polskich uczestników z jeszcze jednego powodu. Na kongresie tym na sekretarza Europejskiego Towarzystwa Nadciśnieniowego wybrany został prof. Krzysztof Narkiewicz z Akademii Medycznej w Gdańsku. Jest on jednocześnie jedynym Polakiem zasiadającym w zarządzie tej organizacji. Polska hipertensjologia została po raz pierwszy w historii uhonorowana w ten szczególny sposób, a wybór jej konsultanta krajowego - prof. Krzysztofa Narkiewicza - na tę zaszczytną funkcję potwierdza pozycję i naukowe dokonania tego wybitnego lekarza i badacza.