Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Zastosowanie oznaczania hormonu antymillerowskiego w ocenie czynności jąder przed okresem dojrzewania i w diagnostyce zaburzeń różnicowania narządów płciowych

Autor:
Maria Szarras-Czapnik, Marzena Gajewska, Janusz Książyk, Roman Janas, Maria Ginalska-Malinowska
Typ:
Prace oryginalne
Język:
PL
Czasopismo:
Pediatric Endocrinology, Diabetes and Metabolism
Rok:
2006
Tom:
12
Numer:
3
Strona początkowa:
195
Strona końcowa:
199
ISSN:
2081-237X
Słowa kluczowe:
hormon antymillerowski (AMH), różnicowanie płciowe, dysgenezja gonad, spodziectwo, wnętrostwo
Czytaj

Wprowadzenie: U osób płci męskiej hormon antymillerowski (AMH) wytwarzany jest przez jądra przede wszystkim w okresie życia płodowego i przed okresem dojrzewania płciowego. Powoduje on zanik przewodów Müllera w życiu płodowym, a w okresie prepubertalnym wpływa na rozwój i czynność jąder. Celem pracy była ocena wartości diagnostycznej czułej metody oznaczania AMH w surowicy u pacjentów z zaburzeniem różnicowania narządów płciowych i wnętrostwem oraz porównanie stężenia AMH ze stężeniem testosteronu po stymulacji hCG. Materiał i metody: Badaniem objęto 79 pacjentów w okresie prepubertalnym z dysgenezją gonad (n=23), częściową niewrażliwością na androgeny (n=4), spodziectwem mosznowym (n=16), obustronnym wnętrostwem (n=20), zanikiem jąder (n=10) oraz z jednostronnym wnętrostwem lub jądrami wędrującymi (n=6). U wszystkich badanych wykonano oznaczenie stężenia AMH w surowicy, a także testosteronu w teście z hCG (Biogonadyl, dawka jednorazowa, 2000 j.m./m2 i.m.). Dokonano analizy korelacji wyników AMH oraz testosteronu po hCG. Wyniki: Wytwarzanie AMH nie było zaburzone u dzieci z jednostronnym wnętrostwem lub z jądrami wędrującymi oraz z częściową opornością na androgeny (mediana 350 pmol/l). Również bliskie normy było stężenie AMH u chłopców ze spodziectwem mosznowym (mediana 317 pmol/l). Statystycznie znamiennie niższe stężenie AMH stwierdzono natomiast u pacjentów z dysgenezją gonad (mediana 174 pmol/l) w porównaniu z grupą chorych ze spodziectwem mosznowym (p<0,001). U chłopców z obustronnym wnętrostwem prawidłowe stężenie AMH zanotowano u 50% badanych, a średnie stężenie AMH było u nich nieco wyższe, niż u dzieci z dysgenezją gonad (mediana 249,5 pmol/l). Prawie nieoznaczalne wartości AMH stwierdzono u wszystkich chłopców z zanikiem jąder (mediana 1,0 pmol/l). Wyniki badania AMH w tej grupie były znamiennie niższe w porównaniu z pozostałymi grupami (p<0,001). Wykazano, że podstawowe stężenie AMH koreluje z odpowiedzią testosteronu po hCG. Wnioski: W przypadku niewyczuwalnych jąder w mosznie pojedyncze badanie AMH może zróżnicować wnętrostwo z anorchią. Oznaczenie stężenia AMH ułatwia też rozpoznanie w przypadkach obojnactwa. Stężenie AMH jest bardzo dobrym markerem czynności tkanki jądrowej przed okresem dojrzewania, a wykonanie oznaczenia AMH może ułatwić decyzję, dotyczącą postępowania chirurgicznego u dzieci z wnętrostwem i zaburzonym rozwojem narządów płciowych.