Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Chirurgiczne leczenie infekcyjnego zapalenia wsierdzia za pomocą homograftu aortalnego

Autor:
Mariusz Kuśmierczyk, Jacek Różański, Krzysztof Kotliński, Hanna Siudalska, Katarzyna Barańska, Piotr Hoffman, Andrzej Biederman
Typ:
Prace oryginalne
Język:
PL
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2006
Tom:
8
Numer:
4
Strona początkowa:
249
Strona końcowa:
252
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
homograft aortalny, wada zastawki aortalnej, infekcyjne zapalenie wsierdzia, wymiana zastawki aortalnej
Czytaj

Wprowadzenie: Infekcyjne zapalenie wsierdzia (IZW) jest poważnym problemem klinicznym. Chirurgiczne leczenie IZW polega zazwyczaj na wszczepieniu sztucznej zastawki aortalnej. U niektórych pacjentów w przebiegu choroby dochodzi do rozległej infekcji pierścienia aortalnego bądź do powstania ropnia okołopierścieniowego. W tych przypadkach optymalną techniką wydaje się być wszczepienie homograftu aortalnego (HA), który zawiera jedynie tkanki biologiczne i nie posiada części ze sztucznego materiału. Cel pracy: Przedstawienie wyników wczesnych i odległych leczenia operacyjnego chorych z IZW na zastawce aortalnej za pomocą homograftu aortalnego w naszej klinice. Materiał i metodyka: W okresie od 1991 do 2005 r. w I Klinice Kardiochirurgii Instytutu Kardiologii w Warszawie homograft aortalny z powodu IZW wszczepiono u 37 pacjentów (8 kobiet i 29 mężczyzn) w wieku od 15 do 66 lat (średni wiek 37 lat). Wskazania do wszczepienia ustalano na podstawie zajęcia przez proces zapalny pierścienia aortalnego lub obecności ropnia okołopierścieniowego. W czasie pierwotnej operacji implan-towano HA u 20 pacjentów, natomiastw czasie reoperacji u 17 chorych. W jednym przypadku pacjent wymagał przeprowadzenia hemodializy przed operacją z powodu niewydolności nerek. U 2 pacjentów z wadami wrodzonymi wszczepiono dodatkowo homograft płucny w drogę odpływu prawej komory. U wszystkich pacjentów techniką wszczepienia homograftu była metoda „root replacement". Wyniki: ?miertelność okołooperacyjna wynosiła 5,4% (przyczyną zgonów była niewydolność wielonarządowa). 2 (5,4%) pacjentów zmarło w okresie pozaszpitalnym z powodu grzybiczego zapalenia wsierdzia. Reoperacja była konieczna w 2 przypadkach: u jednego z pacjentów z powodu dyssekcji homograftu, u drugiego - z powodu nawrotu stanu zapalnego i niedomykalności zastawki homograftu. Po operacji u wszystkich pacjentów czynność HA była prawidłowa (niski gradient oraz śladowa lub mała niedomykalność zastawki homograftu). W obserwacji odległej od 2 miesięcy do 15 lat (średnio 68 miesięcy) pozostaje grupa 31 chorych. Stwierdzono istotną poprawę stanu klinicznego chorych. Wszyscy operowani są w I klasie wydolności wg NYHA. W badaniu echokardiograficznym nie stwierdza się cech degeneracji homograftów ani istotnego gradientu przezzastawkowego, niedomykalność zastawki homograftu oceniana jest jako mała lub umiarkowana. Wnioski 1. Wszczepienie homograftu aortalnego w przypadku IZW jest obarczone niskim ryzykiem okołooperacyjnym. 2. Wyniki wczesne i odległe wskazują, że wszczepienie homograftu aortalnego jest dobrą metodą leczenia IZW. 3. Najczęstszym i szczególnym wskazaniem do wszczepienia homograftu aortalnego jest IZW ze zmianami infekcyjnymi w pierścieniu aortalnym i(lub) ropniem podaortalnym.