Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Sprawozdanie z 19 Międzynarodowego Kongresu Zakrzepowego. TelAviv, 14-18.05.2006 r.

Autor:
Krzysztof J.Filipiak
Typ:
type 5
Język:
PL
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2006
Tom:
8
Numer:
4
Strona początkowa:
289
Strona końcowa:
290
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
sprawozdanie
Czytaj

W dniach 14-18 maja 2006 r. od był się kolejny 19 Międzynarodowy Kongres Zakrzepowy (19th International Congress on Thrombosis). Kongres ten, odbywający się co dwa lata, zamiennie z kongresem Krzepnięcia i Hemostazy {International Congress on Thrombosis and Haemostatsis), stanowi ważne miejsce spotkań wielu specjalistów zajmujących się problemami krzepnięcia: kardiologów, patofizjologów, onkologów, pediatrów, hematologów, endokrynologów, chirurgów. Spośród licznych doniesień naukowych prezentowanych na tym kongresie, przedstawię kilka, które zwróciły moją szczególną uwagę, a które swoją tematyką bliskie były zagadnieniom interesującym kardiologów i internistów. Wiele prac prezentowanych na kongresie, tradycyjnie dotyczyło leczenia przeciwkrzepliwego. Nie słabnie zainteresowanie badaniami nad drobnocząsteczkowymi heparynami {Iow molecular weight heparin - LMWH), a zwłaszcza ich nowym, opisywanym od kilku lat, potencjalnym działaniem przeciwno-wotworowym. Zespół holenderski dokonał retrospektywnej analizy kilku badań klinicznych poświęconych różnym rodzajom nowotworu. Z tej wtórnej analizy wynika, że średni czas przeżycia był dłuższy wśród chorych leczonych LMWH niż w przypadku osób nie otrzymujących tego leku. W jednym z badań nad zaawansowanym rakiem trzustki, przeżycie osób nie leczonych dodatkowo LMWH wynosiło około 4 miesięcy, podczas gdy dołączenie nadroparyny(Fraxiparine®) wiązało się z czasem przeżycia około 9 miesięcy, przystosowaniu takich samych form pozostałej terapii. Podobne wnioski wynikały z analizy badań nad przerzutami guzów litych. Doświadczenia te zainicjowały trwające właśnie badanie kliniczne INPACT, gdzie nadroparyna będzie testowana vs placebo w zaawansowanych postaciach raka płuc, trzustki i prostaty, jako leczenie dodatkowe - 2 tygodnie w pełnej dawce terapeutycznej i 4 tygodnie w dawce o połowę mniejszej. 6 cykli 2-tygodniowej intensywnej terapii nadroparyna powtarzanych następnie będzie co 6 tygodni u chorych włączonych do tego badania (Buller H.R., Prins M.H.: Pathophysiol. Haemost. Thromb., 2006, 35, A3). Badania autorów niemieckich wskazują z kolei, że właściwości LMWH zmniejszające ryzyko powstawania przerzutów odległych różnych rodzajów nowotworów, są pochodną siły działania poszczególnych LMWH na blokowanie P-selektyny. Co interesujące, właściwości anty-P-selektynowe poszczególnych LMWH zupełnie nie zależą od ich właściwości przeciwzakrzepowych (aktywności anty-Xa). Z cytowanych badań wynika, że spośród czterech ocenianych substancji, tylko nadroparyna oraz klasyczna heparyna niefrakcjonowana wykazywały właściwości anty-P-selektynowe, podczas gdy nie stwierdzano ich w przypadku enoksaparyny (Clexane®) i fondaparinuxu (Arixtra®). Te nowe dane pozwolą zapewne w przyszłości na sprecyzowanie, które LMWH powinny być stosowane u pacjentów nowotworowych (Alban S. i wsp., A4). Pojawiają się też kolejne badania nad LMWH w ostrych zespołach wieńcowych. Praca słowacko-francuska prezentowana na kongresie dowodziła, że podawanie nadroparyny w dawkach 9500 jm 2 razy dziennie (podawanie zarejestrowane w charakterystyce produktu leczniczego) jest tak samo skuteczne i bezpieczne, jak podanie raz dziennie dawki skumulowanej 19 OOO jm. Do wniosków takich doszli autorzy na podstawie obserwacji 710 pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi bez przetrwałego uniesienia ST, obserwowanych w 30--dniowej perspektywie (Hricak V., Leizorovicz A., A9). Międzynarodowy zespół badaczy z Europy Zachodniej przedstawił pierwsze szersze doświadczenia ze stosowaniem riwaroxabanu (dotychczas omawianego w literaturze pod kodem: BAY-59-7939), leku z nowej, obiecującej grupy doustnych bezpośrednich inhibitorów czynnika krzepnięcia Xa. Lek ten, stosowany w ponad 600-osobowej grupie pacjentów porównywany był z enoksaparyną w kilkudniowym podawaniu w celu prewencji powikłań zakrzepowo-zatorowych u osób po chirurgicznej operacji wszczepienia protezy stawu biodrowego. Badanie ustaliło - przystosowaniu różnych dawek tego leku, że najbardziej optymalna dawka to 10 mg riwaroxabanu podawanego raz dziennie. Dawka ta dwukrotnie rzadziej powodowała wystąpienie pierwszorzędowego punktu końcowego (zakrzepi-ca głęboka o dowolnej lokalizacji, zatorowość płucna i śmiertelność z dowolnej przyczyny) niż 40 mg enoksaparyny (10,6% vs25,2%). Dwukrotnie rzadziej również obserwowano powikłania krwotoczne (Huisman M.V. i wsp., Al). Nie zabrakło również doniesień o „aspirynooporności" i „klopidogrelooporności". Wszyscy zainteresowani tym tematem mogli wysłuchać kilku znakomitych wykładów światowego autorytetu w tej dziedzinie: prof. Alana D. Michelsona z Cen-ter for Platelet Function Studies w Worcester, autora i redaktora najważniejszych na świecie monografii poświęconych płytkom krwi. Gorące dyskusje tyczyły optymalnych metod oznaczania i definiowania „aspirynooporności" oraz „klopidogrelooporności". Polskie zespoły prezentowały swoje własne doświadczenia wskazujące na użyteczność systemów automatycznej analizy czynności płytek (PFA-1OO, Platelet Function Analyzer, Dade Behring) i ich zanczenia prognostycznego w ostrych zespołach wieńcowych (MałekŁ.A., ?piewak M., Filipiak KJ. i wsp., A19). Wskazywano na znaczenie monitorowania faktycznego przyjmowania leku przez pacjentów w przypadku badania aspirynooporności (Marchel M., Postuła M., Filipiak KJ. i wsp., A36), jak i potencjalnych wpływów wybranych poli morfizmów genetycznych na te zjawiska (Małek Ł.A., Kisiel B., Postuła M. i wsp., A36). Tradycją kongresów krzepnięcia są wydawane przy tej okazji suplementy pisma „Pathophysiology of Haemostasis and Thrombosis". Oprócz abstraktów prezentowanych prac, zawierają one - co dzisiaj rzadkie - pełne publikacje prac poglądowych opartych na wykładach wygłaszanych w trakcie kongresu. Tegoroczny suplement to znakomite i nowoczesne repetytorium takich zagadnień jak: upośledzenie czynności płytek, mikrocząsteczki prokoagulacyjne, trombofilia, trombocytope-nia poheparynowa, zatorowość płucna, zespółfosfolipidowy, fizjologiczne role heparynaz i wiele, wiele innych. Tegoroczny kongres w Tel Avivie był niewątpliwie bardzo interesującym wydarzeniem naukowym. Gospodarze izraelscy wykazywali szczególną troskę i życzliwość w stosunku do uczestników kongresu, a urok Tel Avivu i niedalekiej Jerozolimy sta- nowił niewątpliwe magnes dla licznych uczestników tego kongresu. Szkoda, że tak mało prezentowanych prac oryginalnych pochodziło z naszego kraju. Oprócz prac wspomnianych powyżej, pochodzących z ośrodka warszawskiego kierowanego przez prof. Grzegorza Opolskiego, na kongresie zaprezentowano prace pochodzące z: Kliniki Hematologii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi (Treliński J., Tybura M., Chojnowski K.), Kliniki Nefrologii Akademii Medycznej w Białymstoku (Małyszko J., Małyszko J.S., Koźmiński P., Pawlak K., Myśliwiec M.) i Kliniki Chorób Wewnętrznych Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie (DropińskiJ., Musiał J., Sanak M., Węgrzyn W., Dyszkiewicz-Korpanty A., Szczeklik A.). Już za rok, w Genewie kongres krzepnięcia i hemostazy, na którym, miejmy nadzieję, udział Polaków będzie bardziej widoczny.