Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Sprawozdanie z 27 Konferencji Heart Rhythm Society. Boston, 17-20.05.2006 r.

Autor:
Kinga Gościńska-Bis
Typ:
type 5
Język:
PL
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2006
Tom:
8
Numer:
4
Strona początkowa:
291
Strona końcowa:
292
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
sprawozdanie
Czytaj

Tegoroczny Kongres Heart Rhythm Society, który jest niewątpliwie najważniejszym wydarzeniem w dziedzinie elektrofizjologii na świecie, od był się w Bostonie w dniach 17-20 maja. W tym roku w kongresie wzięła udział rekordowa liczba uczestników - ponad 12 500, z czego - co wciąż jest niespotykane w Europie, a tym bardziej w naszym kraju - lekarze stanowili jedynie około 60%, pozostali uczestnicy reprezentowali personel średni, pielęgniarski i techniczny. Odbyło się 225 sesji naukowych obejmujących 850 indywidualnych prezentacji. Pierwsze sesje rozpoczynały się o godzinie 6.00 rano, ostatnie kończyły około 21.00 wieczorem. Najciekawsze wykłady były rejestrowane i powtarzane w kolejnych dniach kongresu. Podobnie jak na poprzednim kongresie HRS (zgodnie z tendencją obserwowaną na wszystkich zjazdach elektrofizjologicz-nych na świecie), najwięcej sesji poświęconych było migotaniu przedsionków i komorowej stymulacji resynchronizującej. W tym roku, mimo że więcej sesji dotyczyło komorowej stymulacji resynchronizującej, najważniejsze „wydarzenia" odnotowano w dziedzinie ablacji migotania przedsionków. Podczas cieszącej się największym zainteresowaniem sesji poświęconej wynikom najnowszych badań klinicznych, Pierre Jais z Borde-aux-Pessac przedstawił wyniki pierwszego na świecie wieloo-środkowego badania klinicznego z randomizacją porównującego skuteczność ablacji i leków antyarytmicznych w leczeniu napadowego migotania przedsionków opornego na co najmniej jeden lek antyarytmiczny. W badaniu wzięło udział 109 pacjentów, których losowo przydzielano do grupy poddawanej ablacji polegającej na izolacji żył płucnych za pomocą cewnika Lasso i, w wybranych przypadkach, wykonania dodatkowych linii w przedsionkach lub do grupy leczonej za pomocąjednego lub więcej (niestosowanego wcześniej) leku antya rytmicznego. Po roku obserwacji wykazano zdecydowaną przewagę ablacji nad leczeniem farmakologicznym - w grupie ablacji aż 84% badanych po 12 miesiącach osiągnęło główny punkt końcowy w postaci braku nawrotów migotania trwającego >3 minuty, natomiast leczenie farmakologiczne zapobiegało nawrotom migotania przedsionków jedynie u 26% chorych. W grupie leczenia farmakologicznego aż 60% zaprzestało stosowania leków i poddanych zostało ablacji. Uważany za najskuteczniejszy obecnie lek antyarytmiczny, amiodaron, okazał się skuteczny zaledwie u 17% stosujących go pacjentów. Ablacja migotania przedsionków okazała się być leczeniem bezpiecznym - w całym badaniu odnotowano tylko 3 przypadki poważnych powikłań: tamponadę i w dwóch przypadkach zwężenie żył płucnych - żadne z tych powikłań nie było śmiertelne. Podsumowując, ablacja elektryczna wydaje się być najskuteczniejszą metodą zapobiegania napadom migotania przedsionków, niestety dostępność tej metody jest wciąż bardzo mała, nawet w Stanach Zjednoczonych, nie wspominając już o naszym kraju. Kolejne ważne wieloośrodkowe badanie dotyczące ablacji migotania przedsionków - SWEDMAF (Swedish Mitral Valve Surgeryand Atrial Fibrillation), potwierdziło skuteczność izolacji żył płucnych wykonywanej jednoczasowo przy okazji wymiany lub plastyki zastawki mitralnej. Po 6 miesiącach u 70% z 30 pacjentów zrandomizowanych do grupy poddawanej krioabla-cji wtrakcie zabiegu utrzymywałsię rytm zatokowy, natomiast w grupie 35 chorych poddanych tylko zabiegowi na zastawce, odsetek ten wynosił 43% - różnica była znamienna statystycznie (p=0,028). Aktualnie ablację substratu częstoskurczu komorowego u pacjentów z wszczepionym automatycznym kardiowerte-rem-defibrylatorem (automatic implantable cardioverter de-fibńllator - AICD) wykonuje się tylko w przypadku licznych wyładowań urządzenia spowodowanych nawracającą arytmią, ale być może wyniki badania SMASH-VT (Substrate Mapping and Ablation in Sinus Rhythm to HaltVentricularTachycardia) wpłyną na rozszerzenie wskazań do tego zabiegu. Do prowadzonego w 3 dużych ośrodkach badania włączono 126 pacjentów po zawale serca, z wszczepionym AICD w prewencji wtórnej (po przebytym incydencie migotania komór lub utrwalonego częstoskurczu komorowego). U 62 losowo wybranych pacjentów przeprowadzono ablację substratu arytmii metodą elektroanatomiczną przy użyciu systemu CARTO, natomiast 64 chorych stanowiło grupę kontrolną. W trakcie 24-miesięcznej obserwacji częstość nawrotów arytmii komorowej i uzasadnionych interwencji AICD była znamiennie niższa w grupie pacjentów poddanych ablacji (15% vs 31%; p=0,03). W trakcie sesji Late-Breaking Clinical Tńals przedstawiono wyniki dwóch badań, które potwierdziły działanie antyaryt-miczne statyn. Oba badania prowadzone były na optymalnej, jeśli idzie o ocenę skuteczności antyarytmicznej, grupie pacjentów z wszczepionym AICD, który w sposób ciągły rejestruje w pamięci każdy epizod arytmii. W pierwszym badaniu, o akronimie CLARIDI (Cholesterol Lowering and Arrhythmias Recur-rences after Internal Defibrillator Implantation), pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i stężeniem cholesterolu całkowitego poniżej 250 mg/dl nie leczonych statynami randomi-zowano do grupy otrzymującej 80 mg atorwastatyny na dobę lub placebo. Podczas rocznej obserwacji u chorych otrzymujących atorwastatynę rzadziej występowały interwencje AICD spowodowane częstoskurczem komorowym lub migotaniem komór niż w grupie placebo (21% vs 31%; p=0,04), co przekłada się na 59-procentową redukcję liczby dni, w których występowała arytmia komorowa. Drugie badanie obejmowało pacjentów z kardiomiopatią rozstrzeniową na tle innym niż niedokrwienne z profilaktycznie implantowanym AICD w ramach badania DEFINITE (Defibrillators in Non-lschemic Cardiomyo-pathy Treatment Evaluation). W ramach wtórnej analizy tego badania porównywano śmiertelność i redukcję groźnych dla życia arytmii w grupie 110 pacjentów otrzymujących statynę i 348 pacjentów nieleczonych statynami i wykazano, że stosowanie statyn wiązało się z 78-procentową redukcją śmiertelności, co po części wynikało z istotnej statystycznie redukcji występowania zagrażających życiu arytmii komorowych. Podczas tej samej sesji przedstawiono wyniki badania INTRINSIC RV (Inhibition of Unnecessary RV Pacing with AV Search Hysteresis in ICDs), w którym w populacji 998 pacjentów z wszczepionym AICD porównywano dwa sposoby zaprogramowania urządzenia pozwalające na ograniczenie stymulacji prawej komory: stymulację dwujamowątypu DDDR o częstości podstawowej 60/min z funkcją automatycznej histerezy (wydłużania) opóźnienia przedsionkowo-komorowego ze stymulacją komorową Wl z częstością podstawową 40/min. Autorzy badania wykazali, że główny punkt końcowy w postaci zgonu lub hospitalizacji występował rzadziej w grupie DDD niż Wl, co można wytłumaczyć mniejszym odsetkiem stymulacji prawej komory uzyskanej dzięki histerezie opóźnienia przedsionkowo-komorowego. Wtym miejscu należy przypomnieć wyniki badania DAVID (Dual Chamber and Wl Implantable Defi- brillator) z 2003 r., w którym u pacjentów z AICD i frakcją wyrzutową lewej komory <40%, wysoki odsetek stymulacji koniuszka prawej komory w trybie DDD 70/min ze stałym opóźnieniem przedsionkowo-komorowym, wiązałsię z istotnie większą śmiertelnością całkowitą niż w przypadku stymulacji Wl 40/min. Na podstawie obu tych badań należy wyciągnąć praktyczny wniosek, że powinniśmy unikać stymulacji prawej komory wydłużając (w rozsądnych granicach) opóźnienie przedsion-kowo-komorowe u pacjentów z urządzeniami dwujamowymi, natomiast u chorych z urządzeniami jednojamowymi należy programować możliwie najniższą częstość podstawową, chociaż jak wynika z badania INTRINSIC RV, nie pozwala to na w pełni zadowalającą eliminację stymulacji komorowej. Nowością na kongresie było wprowadzenie tematyki niewydolności krążenia nie tylko związanych z komorową stymulacją resynchronizującą oraz organizacja sesji Experts Unplug-ged, które były dodatkowo odpłatnymi, kameralnymi spotkaniami z największymi sławami w dziedzinie elektrofizjologii, takimi jak: Bruce Wilkoff, Carlo Pappone, David Hayes czy Silvia Priori. Kolejny kongres HRS odbędzie się za rok również we wschodniej części USA, w Denver wstanie Colorado, co z pewnością zachęci do udziału podobnie liczną, jak w tym roku, grupę uczestników z Europy.