Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Sprawozdanie z 16 Europejskiego Kongresu Nadciśnieniowego. Madryt, 12-15.06.2006 r.

Autor:
Krzysztof J.Filipiak
Typ:
type 5
Język:
PL
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2006
Tom:
8
Numer:
4
Strona początkowa:
296
Strona końcowa:
297
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
sprawozdanie
Czytaj

W dniach 12-15 czerwca 2006 r. odbył się kolejny 16 Europejski Kongres Nadciśnienia Tętniczego (European Meeting on Hypertension). Kongres ten, odbywający się co dwa lata w Mediolanie, na przemian z innym miastem europejskim (w tym roku - Madryt), jest tradycyjnie najważniejszym wydarzeniem naukowym dla wszystkich osób zajmujących się zagadnieniem nadciśnienia tętniczego na naszym kontynencie. Spośród licznych doniesień naukowych prezentowanych na tym kongresie, przedstawię kilka, które zwróciły moją szczególną uwagę. Tradycyjnie, na kongresie prezentowano dalsze analizy podgrup z wielu klasycznych, wcześniej opublikowanych, ran-domizowanych badań klinicznych, jak i odległe obserwacje pacjentów z tych badań. Badacze programu ASCOT-LLA {Lipid Lo-wering Arm), trwającego pierwotnie 3,3 roku, wykazali, że w przedłużonej 5-letniej obserwacji, stosowanie atorwastaty-ny w dawce 10 mg/24 godz. u osób z nadciśnieniem tętniczym i dodatkowymi czynnikami ryzyka, nadal zmniejsza istotnie częstość wybranych zdarzeń sercowo-naczyniowych w stosunku do grupy placebo. W 5-letniej obserwacji, osoby pierwotnie przydzielone do leczenia atorwastatyną miały istotnie statystycznie, średnio o 36% zmniejszone ryzyko zawału serca i zgonu wieńcowego, o 19% zmniejszone ryzyko jakichkolwiek zdarzeń wieńcowych i potrzeby zabiegów wieńcowych, jak i o 23% zmniejszone ryzyko udaru mózgu w stosunku do grupy placebo. Działo się to pomimo, że od momentu zakończenia badania (3,3 roku), obie grupy otrzymywały atorwastatynę i nie wykazywały istotnych różnic w profilach lipidowych. Wiadomo stąd, że leczenie statyną u osób z nadciśnieniem tętniczym i dodatkowymi czynnikami ryzyka powinno być wdrożone jak najwcześniej (Sever P. i wsp.: J. Hypertens, 2006, 24, supl. 4,3). Kolejna analiza badania VALUE wskazuje, że walsar-tan był znacznie bardziej skuteczny niż amlodipina w zapobieganiu wystąpienia migotania przedsionków nawet przy uwzględnieniu jego nieco gorszych efektów hipotensyjnych. Wskazuje to na szczególną pozycję sartanów w zapobieganiu napadom tej arytmii (Schmieder R. i wsp., 3). Przedstawiono też wyniki kilku nowych, bardzo interesujących programów klinicznych. W randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu TRENDY, wykonywanym u osób z cukrzycą typu 2 i nadciśnieniem tętniczym, przydzielanych do 9-tygodnio-wej terapii ramipirlem 5-10 mg/24 godz. lub telmisartanem 40-80 mg/24 godz., jedynie telmisartan wykazywał właściwości zwiększania stężenia adiponektyny, silniej wpływając tym samym na insulinooporność (Schmieder R. i wsp., 11). W innej pracy, po raz kolejny również opisywano szczególne właściwości telmisartanu pod względem wpływu na insulinooporność, związane z jego działaniem na receptory jądrowe PPAR-gamma (Gonzalez-Albarran O. i wsp., 126). W randomizowanym, podwójnie ślepym, wieloośrodkowym badaniu włoskim, przeprowadzonym w grupie 303 hemodializowanych pacjentów ze współistniejącą niewydolnością serca (II-III klasa NYHA, frakcja wyrzucania lewej komory <40%), do standardowej terapii (wszyscy chorzy otrzymywali inhibitory ACE, 60% pacjentów otrzymywało beta-adrenolityki) dodawano telmisartan 80 mg/24 godz. lub placebo. W grupie, w której dołączano telmisartan, po średnio 3-letniej obserwacji, stwierdzono istotnie mniej: zgonów z dowolnej przyczyny (o 20,2%), zgonów sercowo-naczyniowych (o 20,9%), jak i potrzeby hospitalizacji z przyczyn zaostrzenia niewydolności serca (o 44,9%). To największe do tej pory badanie kliniczne na świecie z dodaniem sartanów do inhibitorów ACE w grupie osób hemodializowanych ze współistniejącą niewydolnością serca (Cice G. i wsp., 21). Donoszono również o korzyściach z dołączenia nowego leku - inhibitora reniny (aliskiren) do inhibitorów ACE u chorych z nadciśnieniem tętniczym i współistniejącą cukrzycą. Badanie takie, obejmujące 8-tygodniową obserwację 837 chorych, wskazało na korzystniejsze efekty hipotensyjne kombinacji 300 mg ali-skirenu i 10 mg ramiprilu (początkowa dawka: aliskiren/rami-pril 150 mg/5 mg na dobę) w stosunku do 10 mg ramiprilu (początkowa dawka ramiprilu 5 mg/24 godz.) w zakresie wszystkich mierzonych parametrów kontroli ciśnienia tętniczego (Taylor A. i wsp., 81). Połączenie trandolaprilu z werapamilem skuteczniej obniżało aktywność współczulną pacjentów z nadciśnieniem tętniczym niż kombinacja ramiprilu z felodipiną. To kolejna praca potwierdzająca mniej korzystne działanie antagonistów wapnia z grupy pochodnych dihydropirydyny, nawet tych długodzia-łających, jak felodipiną (Mitchell A. i wsp., 84). Podawanie na noc 2 mg tabletek melatoniny w preparacie o powolnym uwalnianiu znacząco zmniejsza nocne ciśnienie tętnicze u osób z nadciśnieniem tętniczym w godzinach nocnych (Grossman E. i wsp., 293). W trakcie kongresu przedstawiono też pierwsze doświadczenia - realizowane w modelach zwierzęcych z zastosowaniem doustnego antagonisty najsilniejszego obecnie spośród znanych wazokonstryktorów - urotensyny II. Lek, o nazwie palosuran, zmniejszał odkładanie się kolagenu i włóknienia mięśnia sercowego (Cosenzi A. i wsp., 379). Podważa się jednak silne, wazokonstrykcyjne działanie urotensyny II u ludzi, wskazując głównie na jej efekty hemodynamiczne mediowane poprzez wpływ na wyrzut krwi przez mięsień sercowy (Cheriyan J. i wsp., 380). Co raz więcej danych przemawia za szczególną pozycją terapeutyczną tiazolidinedionów - niestety, z przyczyn braku refundacji, leków praktycznie niedostępnych dla polskich pacjentów. Zespół szwedzko-brytyjski wykazał, że rosiglitazon w porównaniu do placebo, w podwójnie ślepej kontrolowanej próbie klinicznej u osób z cukrzycą typu 2, w rocznej obserwacji, istotnie obniżał ciśnienie tętnicze. Tak więc sama modulacja insu-linooporności przekłada się na kliniczny efekt hipotensyjny (Nilsson RM. i wsp., 83). Wiele miejsca poświęcono również zespołowi metabolicznemu i jego patofizjologii. Stwierdza się w nim podwyższone stężenia rezystyny - postulowanej podstawowej adipokiny in-sulinooporności, stężenia te korelują z ciśnieniem tętniczym skurczowym u osób otyłych (Musialik K. i wsp., 223). Sama otyłość koreluje ze stężeniami rezystyny, ale obecność nadciśnienia tętniczego nie wpływa istotnie na stężenie tej adipokiny (Pu-pek-Musialik D. i wsp., 223). Jak co roku, nie zabrakło też doniesień o kontrowersyjnej wartości naukowej, ale takich, które na długo zapadają w pamięć. Zespół irańskich lekarzy wykazał w otwartej próbie klinicznej optymalny wynik kontroli ciśnienia tętniczego w grupie osób z regularną aktywnością fizyczną, jedzących co najmniej 24 migdały dziennie (AminiS. i wsp., 286). Autorzy przypisywali te wyniki dużej zawartości witaminy E w migdałach, chociaż inny zespół, australijski, wykazał w randomizowanej, podwójnie ślepej próbie klinicznej, że witamina E podawana osobom z cukrzycą typu 2, paradoksalnie zwiększa ciśnienie tętnicze i częstość akcji serca (Ward N.C. i wsp., 293). Stosowanie ciemnej, gorzkiej czekolady w dawce 100 g/24 godz. u osób z nietolerancją węglowodanów zmniejsza ciśnienie tętnicze, poprawia insulinowrażliwość, wpływa korzystnie na czynność śródbłonka (Grassi D. i wsp., 297). Zielona herbata, zaparzona z co najmniej 6 g suchych liści, również znacząco i szybko poprawia czynność śródbłonka (Alexopoulos N. i wsp., 309). Europejski Kongres Nadciśnieniowy w Madrycie w 2006 r. był niewątpliwie bardzo interesującym wydarzeniem naukowym. Na szczególne podkreślenie zasługuje istotny wkład polskiej hipertensjologii, widoczny zarówno w zakresie imponującej liczby zakwalifikowanych doniesień naukowych z naszego kraju, jak i w zakresie organizacyjnym. Kongres odbywał się pod auspicjami Europejskiego Towarzystwa Nadciśnieniowego (sekretarz ESH - prof. Krzysztof Narkiewicz), a ośmiu wybitnych polskich hipertensjologów znalazło się w gronie recenzentów nadsyłanych prac (prof. Zbigniew Gaciong, prof. Tomasz Grodzicki, prof. Andrzej Januszewicz, prof. Kalina Kawecka-Jaszcz, prof. Barbara Krupa-Wojciechowska, prof. Krzysztof Narkiewicz, prof. Andrzej Tykarski, prof. Andrzej Więcek).