Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Nowe badania kliniczne. Sprawozdanie ze Światowego Kongresu Kardiologicznego w Barcelonie, 02-06.09.2006 r.

Autor:
Piotr Lipiec, Paulina Wejner-Mik, Jarosław D. Kasprzak
Typ:
type 5
Język:
PL
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2006
Tom:
8
Numer:
5
Strona początkowa:
374
Strona końcowa:
375
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
sprawozdanie
Czytaj

Tradycją stał się już fakt, że na przełomie sierpnia i września ponad 20 tysięcy kardiologów z całego praktycznie świata spotyka się na dorocznym Kongresie Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego (European Society of Cardiology -ESC), gdzie prezentowane są wyniki najnowszych badań i wyznaczane kierunki rozwoju tej dziedziny medycyny. W tym roku spotkanie to miało miejsce w Barcelonie i połączone było z odbywającym się co 4 lata Światowym Kongresem Kardiologicznym (World Congress of Cardiology - WCC). Było to więc wspólne przedsięwzięcie ESC i ?wiatowej Federacji Serca {World Heart Federation - WHF). O wadze tego wydarzenia może świadczyć fakt, iż ceremonię oficjalnego otwarcia Kongresu zaszczyciła swoją obecnością Jej Królewska Mość Królowa Hiszpanii Zofia. Istotnym akcentem świadczącym o wadze prewencji chorób układu krążenia w polityce gospodarza Kongresu - Hiszpanii był fakt, iż 2 dni przed jego rozpoczęciem kraj ten jako piąty w Europie (po Irlandii, Włoszech, Norwegii i Szwecji) wprowadził zakaz palenia w miejscach publicznych i na terenach wypoczynkowych. Jednym z najbardziej oczekiwanych badań przedstawionych na Kongresie było badanie PEP-CHF (Perindopril in elderly People with Chronic Heart Failure) oceniające wyniki stosowania perindoprilu u starszych pacjentów z niewydolnością krążenia (heartfailure - HF) wynikającą z dysfunkcji rozkurczowej. Do badania włączono 852 chorych w wieku powyżej 69 lat, z rozpoznaną HF, prawidłową funkcją skurczową i potwierdzoną echokardiograficznie dysfunkcją rozkurczową. Po okresie obserwacji trwającym średnio 26 miesięcy nie stwierdzono istotnych statystycznie różnic w częstości występowania pierwotnego punktu końcowego (całkowita śmiertelność i hospitalizacje z powodu HF) pomiędzy grupą otrzymującą perindopril w dawce 2-4 mg a grupą placebo (HR 0,92; p=0,545). Zwrócono jednak uwagę na ograniczenia metodologiczne badania (przedłużenie badania z powodu małej ilości zdarzeń, znaczna liczba pacjentów przechodząca z czasem do fazy otwartego leczenia inhibitorem ACE). W związku z tym bardziej miarodajne wydają się wyniki rocznej obserwacji wskazujące na 31-procentowe zmniejszenie częstości występowania pierwotnego punktu końcowego (p=O,O55) i 37-procentową redukcję ryzyka hospitalizacji z powodu HF (p=0,033) w grupie perindoprilu w porównaniu z grupą kontrolną. Doktor Kaiser z ośrodka w Basel w Szwajcarii przedstawił dane z 18-miesięcznej obserwacji 826 pacjentów objętych badaniem BASKET (Basel Stent Cost-Effective Trial). Kolejni pacjenci zakwalifikowani do koronaroplastyki (percutaneous coronary intervention - PCI) (niezależnie od wskazań do zabiegu), randomizowani byli do implantacji stentów powlekanych lekiem (drugelutingstents - DES) lub standardowych stentów metalowych (bare metal stents - BMS). Analiza danych z obserwacji wykazała, iż w grupie chorych wysokiego ryzyka (naczynie średnicy <3 mm, chirurgiczna rewaskularyzacja mięśnia sercowego) zastosowanie DES pozwala na istotne statystycznie zmniejszenie częstości poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych w porównaniu do BMS. W pozostałej grupie pacjentów nie stwierdzono istotnych korzyści płynących z użycia DES. Szeroko dyskutowane były wyniki przedstawionej przez Dr. Camenzinda metaanalizy badań porównujących BMS z DES pierwszej generacji, czyli stentami powlekanymi sirolimusem (sirolimus-elutingstents - SES) i paklitakselem (paclitaxel-elutingstents - PES). Metaanalizą objęto w sumie 1685 chorych z SES vs 1675 chorych z BMS włączonych do badań RAVEL, SIRIUS, E-SIRIUS i C-SIRIUS oraz 878 pacjentów z PES vs 879 pacjnetów z BMS włączonych do badań TAXUS II, IV, V i VI. Analiza ukierunkowana była na kliniczne wyznaczniki zakrzepicy: zgony, zawały z załamkiem Q oraz złożony punkt końcowy (zgony i zawały z załamkiem Q). Stwierdzono, iż częstość występowania złożonego punktu końcowego w grupach SES i PES była o odpowiednio 38% (p=0,003) i 16% (p=0,68) większa niż w grupie BMS. Zwrócono przy tym uwagę, iż wyższa śmiertelność u pacjentów z DES była spowodowana głównie przez większą częstość zgonów z przyczyn pozasercowych (chłoniaki, nowotwory, posocznica, zapalenie płuc, udary, zatorowość płucna). Przypuszcza się, iż może to być wynikiem upośledzenia układu immunologicznego oraz lokalnego i układowego prozakrzepowego działania DES. W przedstawionym przez profesora Serruysa badaniu SPIRIT-II 300 pacjentów (ze zmianami miażdżycowymi do 28 mm długości i odpowiadającej im średnicy naczynia 2,25--4,25 mm) otrzymało stent drugiej generacji kobaltowo-chromowy uwalniający everolimus (everolimus-eluting coronary stent - EES) lub PES. Wyniki badania wskazują, że zastosowanie EES istotnie zmniejsza częstość późnych restenoz w porównaniu do stentu pierwszej generacji (p<0,0001). Natomiast różnica w częstości poważnych zdarzeń krążeniowych nie była istotna statystycznie (2,7% w grupie EES i 6,5% w grupie PES). Duże zainteresowanie wzbudziły też wyniki badania PCI-ExTRACT-TIMI 25 (Percutaneous coronary intervention out-comes among patients treated with enoxapann versus unfractionated heparin followingfibńnolytic administration forST-elevation myocardial infarction), będącego prospektywną analizą podgrupy 4976 pacjentów w badaniu ExTRACT-TIMI, mającą na celu ocenę czy enoksaparyna ma przewagę nad niefrakcjonowaną heparyną (unfractionated heparin - UFH) u pacjentów poddawanych PCI wciągu 30 dni po leczeniu trombolitycznym z powodu ostrego zawału mięśnia sercowego. Pacjenci otrzymywali enoksaparynę/UFH w trakcie leczenia trombolitycznego i przed PCI, po którym kontynuowano leczenie przeciwzakrzepowe w zależności od wskazań klinicznych. Wyniki wskazują, iż stosowanie enoksaparyny istotnie statystycznie zmniejsza częstość występowania zgonów i zawałów niezakończonych zgonem w porównaniu do UFH (RR=0,77; p=0,001). Nie stwierdzono natomiast istotnych różnic w częstości krwawień, w tym krwawień wewnątrzczaszkowych. Natomiast w grupie pacjentów otrzymujących enoksaparynę częstość udarów przed i po PCI była istotnie statystycznie mniejsza niż w grupie UFH (RR=0,30). Leczenie trombolityczne może przynieść korzyść chorym, u których doszło do zatrzymania krążenia z podejrzeniem zawału mięśnia sercowego lub zatorowości płucnej. Z tą myślą zaprojektowano szerokiej skali badanie TROICA (Thrombolysis In Cardiac Agrest), prowadzone w 10 krajach europejskich. Zrandomizowano do niego 1050 pacjentów po zatrzymaniu krążenia (z wyłączeniem chorych z asystolią), którym po trzech nieskutecznych próbach defibrylacji podawano tenekteplazę (w standardowej dla zawału mięśnia sercowego dawce) lub placebo. Okazało się jednak, że podawanie tenekteplazy nie poprawia przeżycia w tej grupie chorych. Nie stwierdzono przy tym istotnych różnic w częstości istotnych krwawień, w tym krwawień wewnątrzczaszkowych. Ciekawa była również przedstawiona przez Dr. Guptę z Londynu analiza wyników badania ASCOT-BPLA (Anglo-Scandina-vian Cardiac Outcomes Trial - Blood Pressure LoweńngArm) mająca na celu identyfikację czynników ryzyka rozwoju cukrzycy u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Spośród 19 342 chorych objętych badaniem ASCOT-BPLA u 14 120 nie stwierdzono cukrzycy w momencie włączenia do badania. W ciągu średnio 5,5 lat u 9,7% z nich (1366 pacjentów) doszło do rozwoju cukrzycy. Czynnikami ryzyka okazały się: stężenie glukozy na czczo (HR 5,8 na każdy mmol/L wzrostu; p<0,001), indeks masy ciała (HR 1,49 na każde 5 jednostek wzrostu; p<0,001), ciśnienie skurczowe krwi (HR 1,07; p<0,001), stężenie trójglicerydów (HR 1,12, na każdy mmol/L wzrostu; p<0,001). Natomiast czynniki ochronne to: leczenie amlodipiną ± perindoprilem w porównaniu z atenololem ± tiazydem (HR 0,66), wysokie stężenie HDLc, spożycie alkoholu i wiek powyżej 55 roku życia. Doktor Mullen przedstawił wyniki badania MIST (Migraine lntervention with STARFIex® Technology), którego celem była ocena skuteczności zamykania drożnego otworu owalnego (patent foramen ovale - PFO) dla prewencji nawracających migrenowych bólów głowy. Do badania włączono 147 chorych z dużym PFO i częstymi atakami migreny poprzedzonymi aurą. Nie stwierdzono istotnych różnic w częstości pierwotnego punktu końcowego (całkowite ustąpienie migreny) pomiędzy grupą poddaną zabiegowi zamknięcia PFO i grupą kontrolną. Natomiast wtórny punkt końcowy (5O-procentowe zmniejszenie ilości dni z migreną) wystąpił istotnie częściej w grupie leczonej niż w grupie kontrolnej (46% vs 23%; p<0,05). Zwrócono przy tym uwagę na znaczny (23%) efekt placebo (w grupie kontrolnej wykonywano procedurę polegającą na niewielkim nacięciu skóry). Wyniki badania WAVE (Warfann Antiplatelet Vascular Evaluation) wskazują, że dołączenie doustnych antykoagulantów do leków przeciwpłytkowych nie przynosi korzyści u pacjentów z chorobą tętnic obwodowych. Wynika to ze znacznie większej liczby niebezpiecznych dla życia krwawień odnotowanych w przypadku łączonej terapii. U 2161 pacjentów stosowano leczenie samym lekiem przeciwpłytkowym lub w połączeniu z warfaryną (utrzymując poziom INR: 1,8-3,5). Po 42-miesięcznym okresie obserwacji okazało się, że odsetek poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych w obydwu grupach był podobny, natomiast powikłania krwotoczne były znacznie częstsze w grupie otrzymującej terapię łączoną - 43 (4%) vs 13 (1,2%), RR 3,41 (p<0,001). Trudno w tak krótkim sprawozdaniu streścić wyniki licznych wartościowych badań prezentowanych na tym jednym największych na świecie kongresie medycznym. Wiele z nich na pewno bezpośrednio przełoży się na postęp w codziennej klinicznej praktyce kardiologów na całym świecie.