Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Liszaj płaski błony śluzowej jamy ustnej: przegląd etiopatogenezy, obrazu klinicznego i histologicznego oraz możliwości terapeutycznych

Autor:
Mohamed Mahmoud Anees, Jacek Szepietowski
Typ:
Prace poglądowe
Język:
PL
Czasopismo:
Dermatologia Kliniczna
Rok:
2007
Tom:
9
Numer:
4
Strona początkowa:
243
Strona końcowa:
248
ISSN:
1730-7201
Słowa kluczowe:
liszaj płaski, błona śluzowa jamy ustnej
Czytaj

Liszaj płaski błony śluzowej jamy ustnej jest przewlekłą, zapalną chorobą charakteryzującą się nawrotowym przebiegiem klinicznym. Schorzenie dotyczy około 1-2% ogółu populacji. Etiopatogeneza choroby jest złożona z udziałem czynników genetycznych i środowiskowych. Etiologia liszaja płaskiego nie jest w pełni znana. W oparciu o najnowsze badania podkreśla się aspekt immunologiczny choroby. Liszaj płaski jamy ustnej może wystąpić w każdym wieku, chociaż częściej pojawia się w 5. i 6. dekadzie życia, jest ponaddwukrotnie częstszy u kobiet. Opisano kilka typów klinicznych liszaja płaskiego jamy ustnej, przy czym główne to postaæ siateczkowata i nadżerkowa. Wystąpienie kilku postaci u jednego chorego nie należy do rzadkości. Klasyczny obraz histologiczny liszaja płaskiego w jamie ustnej przedstawia się jako ogniska hiperkeratotycznego nabłonka z nieznacznymi ogniskami zaniku; pod nabłonkiem stwierdza się dobrze przylegający i wyraźnie ograniczony naciek limfocytarny. Niektóre badania wskazują na podwyższone ryzyko rozwoju raka kolczystokomórkowego w ogniskach choroby. Materiały wypełniające, liczne leki i inne substancje mogą byæ odpowiedzialne za rozwój reakcji lichenoidalnej. Istnieją pewne cechy kliniczne i histologiczne, które umożliwiają odróżnienie reakcji li-chenoidalnej od klasycznego liszaja płaskiego. W opracowaniu dokonano również przeglądu możliwości terapeutycznych liszaja płaskiego jamy ustnej, zwracając uwagę na klasyczną terapię miejscowymi i ogólnymi kortykosteroidami oraz na nowe możliwości leczenia, w tym stosowanie mykofenolanu mofetylu, cyklosporyny A (miejscowo), takrolimusu i heparyny.