Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Pozawałowe ubytki przegrody międzykomorowej. Część I. Technika przezskórnego zamknięcia - analiza materiału własnego.

Autor:
Małgorzata Szkutnik, Jacek Białkowski, Jacek Kusa, Zbigniew Kalarus, Lech Poloński, Marian Zembala
Typ:
Prace oryginalne
Język:
PL
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2008
Tom:
10
Numer:
1
Strona początkowa:
19
Strona końcowa:
23
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
pozawałowy ubytek międzykomorowy, cewnikowania interwencyjne
Czytaj

Wprowadzenie: Pozawałowy ubytek międzykomorowy (postinfarction ventricularseptal defect- PIVSD) jest poważnym powikłaniem zawału mięśnia sercowego (myocardial infarction - Ml), zwykle zaopatrywanym kardiochirurgicznie. Ostatnio jako alternatywę dla tego typu leczenia przedstawiano przezcewnikowe zamykanie PIVSD. Cel pracy: Analiza danych klinicznych pacjentów z PIVSD leczonych w naszym ośrodku oraz prezentacja techniki zabiegu. Materiał i metodyka: Próbę przeznaczyniowego zamknięcia PIVSD podjęto u 21 pacjentów w wieku od 51 do 81 (śr. 66,5) lat. Wszyscy byli przekazani do leczenia z innych szpitali. Przeanalizowano u nich następujące parametry: nasilenie niewydolności krążenia, stosowaną terapię (w tym przeznaczyniowe poszerzanie naczyń wieńcowych), lokalizację zawału i rodzaj zamkniętej tętnicy wieńcowej, morfologię PIVSD oraz przedstawiono technikę zabiegu przezskórnego zamknięcia PIVSD. Wyniki: U 19 pacjentów rozpoznano pierwotne PIVSD, a u 2 pochirurgiczne. U 2 pacjentów stwierdzono podwójne PIVSD, u 1 mnogie perforacje w obrębie tętniaka przegrody, u reszty pojedyncze. Wszyscy mieli wyjściowo ciężką niewydolność krążenia: 18 było w IV a 3 w III klasie czynnościowej wg NYHA. 16 chorych wymagało dożylnego wlewu leków inotropowych, a 7 balonowej kontrapulsacji aortalnej. 3 pacjentów poddano próbie przezcewnikowego zamknięcia PIVSD w okresie ostrym (2-3 tygodnie po Ml), 17 w okresie podostrym (3,5-12 tygodni po MI), a 1 w okresie odległym (rok po Ml). U 16 pacjentów stwierdzono prosty typ PIVSD (bezpośrednia komunikacja między komorami) a u 5 złożony typ ubytku (z rozwarstwieniem przegrody). W prezentowanej grupie tętnicą odpowiedzialną za zawał była tętnica wieńcowa prawa u 12 pacjentów, lewa zstępująca u 8 i okalająca u 1. U 13 chorych rozpoznano zawał ściany dolnej a u 8 przedniej. U 3 pacjentów przed zamknięciem PIVSD zwężone tętnice wieńcowe poszerzono stentami. Wnioski: PIVSD stanowi trudny problem kliniczny i wymaga wieloprofilowej terapii. Zamknięcie ubytku może być skutecznie wykonane techniką przezskómą.