Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Przewidywanie poprawy funkcji skurczowej lewej komory u chorych po zawale serca leczonych pierwotną przezskórną interwencją wewnątrzwieńcową - optymalizacja czasu oceny

Autor:
Krystian Wita, Artur Filipecki, Tomasz Bochenek, Zbigniew Tabor, Maciej Turski, Wojciech Wróbel, Adrianna Berger-Kucza, Dagmara Urbańczyk, Iwona Mróz, Maria Trusz-Gluza
Typ:
Prace oryginalne
Język:
PL
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2008
Tom:
10
Numer:
1
Strona początkowa:
35
Strona końcowa:
41
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
echokardiografia kontrastowa, angioplastyka wieńcowa, zawał serca, przebudowa serca
Czytaj

Wprowadzenie: Obecnie leczenie zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST polega na przywróceniu drożności tętnicy oraz perfuzji na poziomie tkankowym. Wobec częstego występowania zjawiska "no-reflow", należy dokonać rewizji okresu, w którym powinno się kontrolować poprawę funkcji lewej komory. Cel pracy: Określenie czynników determinujących poprawę funkcji skurczowej w obserwacji odległej po zawale mięśnia sercowego ściany przedniej leczonym pierwotną przezskórną interwencją wewnątrzwieńcową (primary percutaneous coronary intervention - PCI) oraz ustalenie optymalnego czasu jej oceny. Materiał i metodyka: Do badania zakwalifikowano wstępnie kolejnych 127 pacjentów hospitalizowanych do 12 godzin od początku dolegliwości stenokardialnych z rozpoznaniem pierwszego zawału mięśnia sercowego ściany przedniej, u których wykonano PCI z powodu zamknięcia gałęzi międzykomorowej przedniej (left anterior descending artery - LAD) uzyskując prawidłowy przepływ po interwencji. Badanie echokardiograficzne wykonywano w drugiej dobie, po miesiącu, oraz po 6 miesiącach po skutecznej PCI. Półilościowej oceny perfuzji mięśnia sercowego dokonywano w oparciu o echokardiografię kontrastową na podstawie wzrokowej analizy natężenia koloru dla poszczególnych segmentów lewej komory o zaburzonej kurczliwości w podstawowym badaniu echokardiograficznym, stanowiących obszar zainteresowania. Angiograficznej oceny perfuzji dokonywano w skali MBG (ang. Myocardial Blush Grade). Wyniki: Ostatecznie do badania zakwalifikowano grupę 111 pacjentów. Poprawa funkcji skurczowej w obserwacji 30-dniowej wystąpiła u 72 pacjentów (64,9%), u których frakcja wyrzutowa (left ventricular ejection fraction - LVEF) wzrosła z 42,8±7,2% w badaniu wyjściowym do 56,6±11% (p<0,005). Spośród pozostałych 39 pacjentów aż u 15 (13,5%) wystąpiła poprawa LVEF po 6 miesiącach. Analiza wieloczynnikowa wykazała, że wczesna poprawa funkcji pozostaje w istotnym związku z obecnością nadciśnienia przed zawałem (OR=3,47), niższą wartością kinazy kreatynowej (creatine kinase - CK-MB) w 6 godzinie hospitalizacji (OR=0,995) oraz różnymi wskaźnikami zachowanej perfuzji (niższa wartość AtST 50%: OR=0,995, wyższa wartość MBG: 0R=2,04, zachowana globalna integralność mikronaczyniowa (MCE+) OR= 12,77. Późna poprawa LVEF miała związek z obecnością choroby jednonaczyniowej (OR=7,74), niższym wskaźnikiem kurczliwości lewej komory WMSI (ang. wall motion score index) (OR=0,004) i wartościami peptydu natriuretycznego BNP (ang. N-terminal probrain natriuretic peptide - NT-proBNP) w 30 dniu (OR=0,23). Wnioski: Wystąpienie wczesnej poprawy funkcji skurczowej komory lewej zależy przede wszystkim od wielkości martwicy i zachowanej żywotności mięśnia sercowego w obszarze dysfunkcyjnym. Optymalny czas jej oceny po zawale ściany przedniej leczonym pierwotną PCI jest determinowany obserwacją co najmniej 6-miesięczną. Późną poprawę determinuje obecność choroby jednonaczyniowej, niższy wyjściowo wskaźnik odcinkowych zaburzeń kurczliwości i niższa NT-proBNP po miesiącu od zawału.