Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Poziom przeciwciał przeciwinsulinowych a wybrane parametry kliniczne i metaboliczne u dzieci i młodzieży w pierwszych dwóch latach chorowania na cukrzycę typu 1

Autor:
Beata Mianowska, Agnieszka Szadkowska, Iwona Pietrzak, Elżbieta Czerniawska, Olga Wegner, Agnieszka Zmysłowska, Krystyna Wyka, Jerzy Bodalski, Wojciech Młynarski
Język:
PL
Czasopismo:
Przegląd Pediatryczny
Rok:
2008
Tom:
38
Numer:
1
Strona początkowa:
41
Strona końcowa:
47
ISSN:
0137-723X
Słowa kluczowe:
cukrzyca typu 1, dzieci, przeciwciała przeciwinsulinowe, insulinowrażliwość, wskaźnik masy ciała
Czytaj

Cel pracy: 1. Ocena przeciwciał przeciwinsulinowych (IA) w pierwszych 2 latach chorowania na cukrzycę typu 1 (DM1). 2. Analiza związku między IA a wybranymi parametrami klinicznymi i metabolicznymi. Materiał i metody: Przebadano 57 pacjentów (37 chłopców, 20 dziewcząt) w wieku 7,6-17,9 roku (średnia 13,2±2,4 roku), leczonych insulinami ludzkimi i/lub szybko działającymi analogami insuliny różnych firm. W pierwszym tygodniu choroby, po około 6 (N=57) i po 24 miesiącach (N=42) oceniono: resztkową insulinosekrecję, dobową dawkę insuliny, HbA1c, BMI i insulinowrażliwość. IA oznaczano metodą radioimmunoprecypitacji (wartości prawidłowe <7%), peptyd C - metodą radioimmunologiczną (określano wzrost stężenia peptydu C w 6 minucie po dożylnym podaniu glukagonu, AC-pep). Miarą insulinooporności był współczynnik przyswajania glukozy (M) oceniany metodą klamry metabolicznej hiperinsulinowej normoglikemicznej według DeFronzo (mniejsza wartość M wskazuje na większą insulinooporność). Wyniki: Mediana (i kwartyle) IA wynosiły odpowiednio: 0 tydzień - 6,7% (5,6-7,4), 6 miesiąc - 16,6% (10,2-37,1), 24 miesiąc - 17,0% (9,4-38,9). Stwierdzono istotny statystycznie wzrost IA po 6 miesiącach (p<0,0001). Po 6 miesiącach wykazano istotne statystycznie korelacje: ujemną między IA a AC-pep (r=-0,36, p=0,007), dodatnią między IA a współczynnikiem M (r=0,27, p=0,04) i ujemną między IA a BMI (p=-0,4, p=0,02) oraz słabą (nieosiągającą poziomu istotności statystycznej) korelację między IA a dobową dawką insuliny (r=0,19, p=0,16). Po 24 miesiącach współczynniki korelacji wynosiły: dlaIAi M p=0,16, p=0,32, dla IA i AC-pep p=-0,08, p=ns, dla IA i BMI p=-0,34, p=0,03. Wnioski: 1. Nowoczesne preparaty insuliny indukują produkcję IA. 2. Pacjenci z mniejszą insulinosekrecją resztkową wymagają w pierwszych miesiącach leczenia cukrzycy większych dawek insuliny egzogennej, co może warunkować większą produkcję IA. 3. Ujemna korelacja między IA a insulinoopornościąmoże: a) być wtórna do znanej zależności: niższa masa ciała - większa insulinowrażliwość, b) zależeć od działania IAjako "rezerwuaru" wolnej insuliny, c) zależeć od aktywności hipoglikemizującej kompleksów IA - insulina.