Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Ocena funkcji lewej komory na podstawie pomiaru prędkości ruchu pierścienia mitralnego pacjentów z zawałem serca leczonych pierwotną angioplastyką wieńcową

Autor:
Barbara Larysz, Edyta Płońska-Gościniak, Robert Józwa
Typ:
Prace oryginalne
Język:
PL
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2008
Tom:
10
Numer:
2
Strona początkowa:
101
Strona końcowa:
108
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
zawał serca, dopler tkankowy, pierścień mitralny
Czytaj

Wprowadzenie: Przezcewnikowe zamykanie pozawałowego ubytku międzykomorowego (PIVSD) jest trudnym zabiegiem kardiologii interwencyjnej. Doniesienia dotyczące tego zagadnienia są nieliczne, zwykle kazuistyczne lub dotyczące krótkich serii pacjentów. Cel pracy: Celem pracy było przedstawienie doświadczeń własnych w przezcewnikowym zamykaniu PIVSD. Materiał i metodyka: Próbę przezskórnego zamknięcia PIVSD podjęto u 21 pacjentów. Do zamykania stosowano, zależnie od morfologii ubytku, różnego typu Amplatzery: Atrial Septal Occluder (ASO), Muscular Ventricular Septal Occluder (MVSO), Muscular Postinfraction Ventricular Septal Occluder (PIVSO), Cribriformis ASO (Crib ASO). Wyniki: Wykonano 25 zabiegów, podczas których zastosowano 17 ASO, 4 PIVSO, 2 VSO i 2 CribASO. Podczas żadnego zabiegu nie doszło do emblolizacji implantu (ani wczesnej, ani późnej). Implantacja powiodła się u 16 spośród 21 pacjentów (76%): u 13 z pierwotnym PIVSD w podostrej fazie po zawale, u 2 z pochirurgicznym PIVSD i u 1 z chronicznym PIVSD. U 4 pacjentów wykonano 2 kolejne zabiegi (u 3 pacjentów w mnogimi PIVSD i u jednego z pojedynczym PIVSD, u którego powtórzono wcześniej nieskuteczny zabieg). Niepowodzenia zabiegu dotyczyły 3 pacjentów w ostrej fazie po zawale (u 2 implant przechodził przez przegrodę, a u 1 doszło do tamponady osierdzia i zgonu), oraz 2 osób ze złożoną postacią PIVSD (u jednego załamanie koszulki naczyniowej, a u drugiego niemożność zasondowania ubytku). Mimo skutecznego zabiegu implantacji 4 pacjentów zmarło z powodu postępującej niewydolności wielonarządowej. U kolejnych 2, u których obserwowano pewną poprawę, utrzymywał się istotny przeciek rezydualny - chorzy ci zostali zakwalifikowani do leczenia kardiochirurgicznego. Po zabiegu w obserwacji odległej pozostaje 10 chorych, u których uzyskano poprawę i stabilizację układu krążenia. Wnioski: Nieoperacyjne zamykanie pozawałowych VSD jest leczeniem z wyboru w przypadkach pacjentów z pochirurgicznym resztkowym VSD oraz ubytkiem "chronicznym". Amplatzer Atrial Septal Occluder wydaje się w większości przypadków najlepszym dostępnym urządzeniem (w przypadku pacjentów z wieloperforowanym PIVSD - Cribriformis ASO). Chorzy z PIVSD w ostrej fazie po zawale (do 3 tygodni) nie są dobrymi kandydatami do leczenia interwencyjnego, przynajmniej za pomocą Amplatzerów. U pacjentów w podostrej fazie po zawale serca wyjściowa ciężka niewydolność wielonarządowa może nie pozwolić na kliniczną poprawę nawet po skutecznie przeprowadzonym zabiegu.