Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Ocena parametrów manometrycznych u dzieci z przewlekłymi czynnościowymi zaparciami stolca

Autor:
Agnieszka Krzywicka, Jarosław Kwiecień, Jolanta Porębska, Krystyna Karczewska
Język:
PL
Czasopismo:
Pediatria Współczesna Gastroenterologia, Hepatologia i Żywienie Dziecka
Rok:
2008
Tom:
10
Numer:
2
Strona początkowa:
89
Strona końcowa:
95
ISSN:
1507-5532
Słowa kluczowe:
przewlekłe zaparcia, dolichosigma, manometria anorektalna
Czytaj

Wprowadzenie: Przewlekłe zaparcia stolca są narastającym problemem w pediatrii. Dzieci z przewlekłymi zaparciami stolca stanowią 10-25% pacjentów kierowanych do dziecięcych klinik gastroenterologicznych. Patogeneza przewlekłych zaparć stolca jest złożona, przy czym zaledwie w 5-10% przypadków stwierdza się organiczne podłoże dolegliwości. Wśród przyczyn organicznych wiele kon­trowersji budzi wydłużenie esicy (dolichosigma) i jego rola w patogenezie zaparć -większość autorów uważa je za wariant budowy anatomicznej jelita grubego i nie przypisuje jakiegokolwiek znaczenia w rozwoju choroby u dziecka. Cel pracy: Ocena parametrów manometrii anorektalnej u pacjentów z przewlekłymi czynnościowymi zaparciami stolca, w zależności od wyniku badania radiologicznego jelita grubego. Materiał i metodyka: Retrospektywnej analizie poddano 134 historie chorób dzieci, hospitalizowanych w latach 2002-2006 w Śląskim Centrum Pediatrii w Zabrzu z powodu przewlekłych zaparć stolca. Do grupy badanej zakwalifikowano 94 pacjentów spełniających kryteria rozpoznania zaparć czynnościowych zgodnie z III Klasyfikacją Rzymską oraz tych, których wiek i umiejętność współpracy z badającym umożliwiała wykonanie pełnego badania manometrycznego odbytu. W badanej grupie znalazło się 62 chłopców i 32 dziewczynki w wieku od 4 do 18 roku życia (średnio 10,43±3,74 lat). Na podstawie wyniku badania radiologicznego dokonano podziału badanej grupy pacjentów na dwie podgrupy: 45 pacjentów z pra­widłowym wynikiem badania radiologicznego oraz 49 pacjentów z dolichosigma. Wyniki: Badaniem manometrycznym wykryto istotne różnice między pacjentami z obecnością lub brakiem dolichosigma. Stwierdzono zaburzenie czucia wypełnienia odbytnicy u pacjentów z dolichosigma pod postacią znamiennie podwyższonych wartości I i II progu czucia. Najczęstszym zaburzeniem wzorca defekacji w obydwu grupach był paradoksalny skurcz zwieracza odbytu w trakcie próby świadomego parcia; stwierdzono dodatnią korelację między ciśnieniem w odbytnicy a średnim ciśnieniem w kanale odbytu w trakcie parcia w obydwu badanych grupach (korelacja Pearsona, p<0,05). Po porównaniu wyników próby kaszlu nie stwierdzono istotnych różnic między liczbą pacjentów z prawidłowym i nieprawidłowym wynikiem próby kaszlu w badanych podgrupach (test t2, p>0,05). Porównano wynik próby kaszlu z innymi parametrami wydolności zwieracza odbytu, nie stwierdzając istotnych związków między nieprawidłowym odruchem kaszlowym a innymi parametrami niewy­dolności zwieracza odbytu (test t2, p>0,05). Na podstawie analizy korelacji między wartościami ciśnienia w odbytnicy a średnimi war­tościami ciśnień w kanale odbytu w trakcie próby kaszlu w badanych grupach, uznano wydolność zwieracza odbytu w zakresie kon­troli nad utrzymaniem stolca za prawidłową (korelacja Pearsona, p<0,05). Wnioski: Manometriaanorektalna, jako uzupełnienie wnikliwie zebranego wywiadu lekarskiego i badania fizykalnego, może stanowić podstawę rozpoznania zaparć czynnościowych. Ponadto na podstawie uzyskanych wyników można wysunąć wniosek, że dolichosig­ma, będąc wariantem budowy anatomicznej jelita grubego, stanowi czynnik usposabiający do przewlekłych zaparć stolca u dzieci.