Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Typy świecenia w immunofluorescencji pośredniej na komórkach HEp-2 a antygeny wykrywane testem typu blot u chorych diagnozowanych w kierunku choroby tkanki łącznej

Autor:
Anna Lutkowska, Paweł Pietkiewicz, Justyna Gornowicz, Maria Raptis-Bolwach, Marian Dmochowski, Monika Bowszyc-Dmochowska
Typ:
Prace oryginalne
Język:
PL
Czasopismo:
Dermatologia Kliniczna
Rok:
2009
Tom:
11
Numer:
2
Strona początkowa:
91
Strona końcowa:
96
ISSN:
1730-7201
Słowa kluczowe:
przeciwciała, metoda fluorescencji pośredniej, immunobloting, choroby tkanki łącznej
Czytaj

Wprowadzenie: Układowe choroby tkanki łącznej (CTD) są schorzeniami uwarunkowanymi zarówno genetycznie, jak i środowiskowo. Rolę w patogenezie CTD odgrywają autoprzeciwciała skierowane przeciw różnym antygenom jądra komórkowego. Podejrzenie układowej choroby tkanki łącznej zobowiązuje do oceny pozio­mu przeciwciał przeciwjądrowych (ANA) w surowicy i typu świecenia, którą przeprowadza się za pomocą technik immunofluorescencji pośredniej (IIF). W celu iden­tyfikacji przeciwciał przeciwko izolowanym antygenom wykonuje się testy typu blot. Cel pracy: Celem niniejszej pracy było określenie zależności między typami świecenia w IIF a antygenami rozpoznawanymi testem typu blot w surowicy ANA-pozytywnych pacjentów. Materiał i metody: Oceniono wyniki testów typu blot u 139 ANA-pozytywnych chorych dermatologicznych i internistycznych diagnozowanych w kierunku CTD, których surowice zbadano w Pracowni Histopatologii i Immunopatologii Skóry Kliniki Dermatologii UM w Poznaniu. Typ świecenia oceniano za pomocą IIF na komór­kach HEp-2 nabłonka ludzkiego zgodnie z zaleceniami American College of Rheumatology. Wyniki: Analiza statystyczna testem dokładnym Fishera wykazała zależność (p<0,05) między 9 typami fluorescencji w IIF a rozpoznawaniem 8 antygenów w teście typu blot. Najczęstszym typem świecenia był typ plamisty (41,73%), a następnie kolejno homogenny (16,55%), homogenny/plamisty (10,76%), homogenny/jąderkowy (5,76%), jąderkowy (5,04%), cytoplazmatyczny włókienkowy (4,32%), cytoplazmatyczny drobnoziarnisty, cytoplazmatyczny ziarnisty/plamisty, cytoplazmatyczny/plamisty (odpowiednio po 2,16%), cytoplazmatyczny włókienkowy/plamisty, jąderkowy/cytoplazmatyczny (po 1,44%), pozostałe zaś występowały pojedynczo i stanowiły razem 6,48%. 65 surowic (46,76%) ANA-pozytywnych pacjentów nie wykazało żadnego antygenu w teście typu blot. Wnioski: Wykonana analiza statystyczna ujawniła pewne zależności między typem fluorescencji obserwowanej na komórkach linii HEp-2 a antygenami rozpozna­wanymi w testach typu blot. Zdaniem autorów, standaryzacja oceny ANA techniką IIF w świetle znacznie dokładniejszych testów typu blot jest bezprzedmiotowa. Test typu blot w praktyce immunopatologicznej jest ważnym narzędziem identyfikującym określone ANA ze względu na szybkość przeprowadzenia, obiektywność wyniku i prostotę wykonania. Uzyskany w teście typu blot wynik w postaci cyfrowej, graficznej i punktowej jest przejrzysty i łatwy do interpretacji nawet dla począt­kującego immunopatologa. Autorzy są zdania, że test typu blot z użyciem oczyszczonych antygenów powinien być uznany za test I rzutu w diagnostyce układowych chorób tkanki łącznej, zarówno w praktyce internistycznej, jak i dermatologicznej.