Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Ocena osi jelitowo-trzustkowej u dzieci z otyłością prostą

Autor:
Przemysław J. Tomasik, Krystyna Sztefko, Jerzy Starzyk
Typ:
Prace oryginalne
Język:
EN
Czasopismo:
Pediatric Endocrinology, Diabetes and Metabolism
Rok:
2009
Tom:
15
Numer:
2
Strona początkowa:
63
Strona końcowa:
69
ISSN:
2081-237X
Słowa kluczowe:
dojrzewanie, cholecystokinina, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, insulina, polipeptyd trzustkowy,żołądkowy peptyd hamujący
Czytaj

Wprowadzenie: Oś jelitowo-trzustkowa odgrywa istotną rolę w regulacji równowagi energetycznej. Zaburzenia w obrębie tego czynnościowego układu mogą wpływać na jej przebieg, a nawet na wystąpienie otyłości. Cel pracy: Ocena wydzielania hormonów i peptydów działających w osi jelitowo-trzustkowej u dzieci z otyłością prostą. Materiał i metody: Grupę badaną stanowiło 13 nastolatek z otyłością prostą, a grupę kontrolną 10 zdrowych dziewcząt w podobnym wieku, o prawid­łowym wskaźniku masy ciała. Dzieci obciążano 2-krotnie w kolejnych dniach - glukozą w ramach standardowego testu obciążenia glukozą, a następnie - standardowym posiłkiem. W obu testach krew pobierano bezpośrednio przed oraz w 15,30,60 i 120 minucie po podaniu bodźca. W osoczu oznaczano stężenia glukozy metodą z oksydazą glukozy, natomiast stężenia insuliny, glukagonu, polipeptydu trzustkowego, cholecystokininy, żołądkowego peptydu hamującego i glukagonopodobnego peptydu-1 oznaczono metodami radioimmunologicznymi. W oparciu o wartości stężeń uzyskanych na czczo i po pobudzeniu, obliczono dla poszczególnych hormonów i peptydów wyrzuty zintegrowane. Wyniki: Uzyskane wyniki wykazały zaburzenia w wydzielaniu insuliny, cholecystokininy i glukagonopodobnego peptydu-1 u otyłych dzieci w porówna­niu do wyników uzyskanych w grupie zdrowych dzieci. Zintegrowane wyrzuty cholecystokininy u otyłych dziewcząt były znamiennie wyższe (p<0,001) niż w grupie kontrolnej, choć tylko po obciążeniu posiłkiem. Z kolei średnia wartość zintegrowanych wyrzutów glukagonopodobnego peptydu-1 po obu bodźcach w grupie otyłych była znamiennie niższa niż w grupie kontrolnej (oral glucose tolerance test - OGTT: p<0,001; posiłek: p<0,05). Natomiast zarówno po posiłku jak i po obciążeniu glukozą nie zaobserwowano różnic między badanymi grupami w osoczowych stężeniach glukagonu, polipeptydu trzustkowego oraz żołądkowego peptydu hamującego. Wnioski: Niskie poposiłkowe stężenia glukagonopodobnego peptydu-1 u otyłych dzieci mogą być odpowiedzialne za wystąpienie otyłości na drodze słabszego ośrodkowego pobudzania ośrodka sytości oraz obwodowo - poprzez słabsze hamowanie opróżniania żołądka.