Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Aktualności kardiologiczne - nowości badań klinicznych

Autor:
Barbara Uznańska, Piotr Lipiec
Typ:
type 5
Język:
PL
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2009
Tom:
11
Numer:
2
Strona początkowa:
139
Strona końcowa:
141
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
aktualności kardiologiczne
Czytaj

Dowody na naturalną regenerację mięśnia sercowego Do niedawna powszechna była opinia, że obumarłe kardiomiocyty w warunkach naturalnych nie są zastępo­wane przez nowe komórki tego samego typu. Pogląd ten wraz z postępem wiedzy wymaga rewizji. Próby nuklear­ne przeprowadzane w epoce „zimnej wojny" spowodowały wbudowanie się w DNA ludzkich komórek izotopu węgla 14C. Mimo że próby przeprowadzane były w ograniczo­nej liczbie miejsc na kuli ziemskiej, zawartość 14C wzrosła w całej atmosferze. Po zakazie prób nuklearnych w 1963 r., zawartość ta raptownie się zmniejszyła. Izotop 14C obecny w atmosferze wbudowywany jest w CO2, który następnie przez fotosyntezę włączany jest w strukturę roślin. Rośliny stanowią pokarm ludzi i zwierząt spożywanych przez ludzi, przez co zawartość 14C w ludzkim organizmie w danym czasie odzwierciedla stężenie tego izotopu w atmosferze. Bergmann i wsp. wykorzystali ten fakt do udowodnienia procesu wymiany kardiomiocytów u dorosłych ludzi (1). Autorzy na łamach pisma „Science" donoszą, że u osób młodych (w 25 r.ż.) rocznie wymianie ulega 1% komórek mięśnia sercowego. Z wiekiem tempo to się zmniejsza i w 75 r.ż. proces dotyczy 0,45% kardiomiocytów. Łącznie w ciągu życia wymianie ulega mniej niż połowa kardiomio­cytów. Zaobserwowanie tego faktu pozwala mieć nadzieję na opracowanie w przyszłości metod stymulacji natural­nych mechanizmów regeneracyjnych i zastosowanie ich w terapii chorób układu krążenia. Kawa elementem terapii po zawale? Kardiolodzy oswoili się już z myślą, że spożywany w ilościach umiarkowanych alkohol może być dla zdrowia wręcz pożyteczny. Czy podobnej „rehabilitacji" doczeka się kawa? Mukamal i wsp. przebadali 1369 pacjentów, którzy w latach 1992-1994 przebyli pierwszy w życiu zawał serca (2). Okres obserwacji potrwał do listopada 2001 r. Grupa badana stanowiła część osób włączonych do Stockholm Heart Epidemiology Program (SHEEP). Chorzy z zawałem serca wypełniali kwestionariusz, w którym określali ile fili­żanek kawy (1,5 dL) zwykle wypijali w ciągu dnia lub tygo­dnia przez poprzednie 12 miesięcy. W analizie statystycznej określono podgrupy pijące <1, od 1 do <3, od 3 do <5, od 5 do <7 i w końcu 7+ filiżanek dziennie. Zauważono, że osoby pijące więcej kawy, to generalnie ludzie młodsi, częściej mężczyźni, palący papierosy i o wyższym poziomie wykształcenia. Zaobserwowano równocześnie tendencję do odwrotnej zależności między spożyciem kawy a poziomem triglicerydów i insuliny. Jak się okazało, całkowita śmiertel­ność malała wraz z większym spożyciem kawy, osiągając plateau przy 3 filiżankach dziennie. ?miertelność z powodu chorób kardiologicznych była odwrotnie proporcjonalna do ilości wypijanej kawy. Nie wykazano wpływu na punkty koń­cowe niezakończone zgonem. Przedsionkowy peptyd natriuretyczny w zapobieganiu nefropatii pokontrastowej Niewydolność nerek wywołana podaniem kontrastu jodowego (CIN) jest jednym z najistotniejszych powikłań koronarografii i występuje u 11-44% pacjentów z wyjścio­wo umiarkowaną niewydolnością nerek. Aktualne wytycz­ne zalecają zapobieganie CIN przez uzupełnienie płynów, ograniczenie ilości podawanego kontrastu oraz stosowanie środków o nisko- lub izoosmolalnych. Mor i kawa i wsp. zbadali wpływ dożylnego podania ANP (przedsionkowego peptydu natriuretycznego) na ryzyko wystąpienia CIN (3). Analizowano dane 254 pacjentów, ze stężeniem kreatyniny we krwi 1,3-6 mg/dl. Kryterium wyłączającym były m.in.: ostra niewydolność nerek, schyłkowa niewydolność nerek w trakcie dializoterapii, ostry zawał mięśnia sercowego, odwodnienie, ciśnienie skurczowe <110 mmHg. W trakcie koronarografii (i ewentualnie angioplastyki) stosowano nie­jonowy, niskoosmolarny kontrast Iomeprol (Iomeron 400, Eisai Co., Ltd., Tokyo, Japan). 126 pacjentów otrzymało dożylnie 0,042 ug/kg/min ANP plus 1,3 ml/kg/h roztworu Ringera, podczas gdy grupa kontrolna 128 osób otrzymy­wała jedynie roztwór Ringera. Wlewy rozpoczynano 4 do 6 godzin przed procedurą angiografii i kontynuowano przez następne 48 godzin. Wszystkich pacjentów zachę­cano do picia, jeśli czuli pragnienie. Poziom kreatyniny oznaczano 12-24 godziny przed koronarografią, a następ­nie 24 godziny, 48 godzin, tydzień i miesiąc po badaniu. Głównym punktem końcowym było wystąpienie CIN, defi­niowane jako 25% wzrost stężenia kreatyniny lub wzrost o 0,5 mg/dl. Istotnymi czynnikami wpływającymi na ryzy­ko wystąpienia CIN były: ilość podanego kontrastu (wzrost ryzyka gdy >155 ml) oraz zastosowanie ANP (redukcja ryzyka). Dodatkowo, te dwie zmienne wpływały również na stan czynności nerek po miesiącu obserwacji. W gru­pie leczonej ANP początkowo upośledzona czynność nerek (oceniana m.in. za pomocą obliczonego GFR) szybciej ule­gała poprawie, podczas gdy w grupie kontrolnej zaburze­nia utrzymywały się. Po upływie miesiąca u 19 pacjentów z grupy kontrolnej i 5 pacjentów z grupy otrzymującej ANP stwierdzano podwyższone stężenie kreatyniny spełniające kryterium CIN. Autorzy pracy podkreślają, że zastosowanie ANP może przyczynić się do zmniejszenia śmiertelności w tej grupie pacjentów i uniknięcia konieczności rozpo­czynania dializoterapii po koronarografii.