Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Operacje naprawcze zastawek serca u pacjentów z zespołem Marfana

Autor:
Rafał Pawlaczyk, Joanna Kwiatkowska, Krzysztof Jarmoszewicz, Dariusz Jagielak, Łukasz Jaworski, Jan Rogowski
Typ:
Prace oryginalne
Język:
PL
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2010
Tom:
12
Numer:
1
Strona początkowa:
19
Strona końcowa:
22
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
zespół Marfana, nabyte wady serca, operacje naprawcze zastawki
Czytaj

Wprowadzenie: Zespół Marfana to najczęściej spotykana dziedziczna choroba tkanki łącznej. Jej powikłania sercowo-naczyniowe (niedomykalność zastawki mitralnej, tętniak części wstępującej aorty z towarzyszącą niedomykalnością aortalną, tętniaki pozostałych części aorty) dotyczą około połowy pacjentów i jeśli nie są właściwe leczone, doprowadzają do śmierci w młodym wieku. Dzięki nowym metodom chirurgicznym potrafimy wymienić lub zmniejszyć rozciągnięte struktury z niepełnowartościowej tkanki łącznej i przywrócić koaptację płatków zastawek serca. Implantowane materiały mają również zapobiegać nawrotowi choroby w przyszłości. Naprawa niedomykalnych zastawek jest procedurą trudniejszą z technicznego punktu widzenia, także trwałość rekonstrukcji w odległym okresie pooperacyjnym nie jest dobrze poznana. Stąd temat ten jest ciągle kontrowersyjny i w wielu ośrodkach kardiochirurgicznych wymiana zastawek na protezy mechaniczne jest wciąż sposobem leczenia z wyboru dla chorych z zespołem Marfana. Cel pracy: Ocena wyników operacji naprawczych zastawek serca wykonywanych z powodu niedomykalności mitralnej i aortalnej u pacjentów z zespołem Marfana. Materiał i metodyka: W okresie od czerwca 2003 do lipca 2008 roku, u 8 chorych z zespołem Marfana w wieku od 11 do 52 lat wykonano operacje naprawcze zastawek serca. Łącznie naprawiono 4 zastawki aortalne (3 sposobem Davida) i 6 zastawek mitralnych. Okres obserwacji wynosi od pół roku do 6 lat po zabiegu. Wyniki: Nie zanotowano zgonów okołooperacyjnych. Jedna chora zmarła pół roku po zabiegu w przebiegu postępującej kardiomiopatii rozstrzeniowej. Dwóch pacjentów wymagało ponownego leczenia kardiochirurgicznego – pierwszy rok po zabiegu (nawrót istotnej niedomykalności aortalnej), drugi pięć lat po zabiegu (operacja z powodu ostrego rozwarstwienia aorty; wcześniej naprawiano zastawkę mitralną i aorta nie była wtedy poszerzona). U obu chorych wszczepiono w czasie reoperacji protezy mechaniczne zastawki aortalnej. Pozostali pacjenci znajdują się pod naszą kontrolą echokardiograficzną i nie stwierdzamy u nich istotnych dysfunkcji naprawianych zastawek. Ze względu na zachowanie własnych zastawek i prawidłowy, zatokowy rytm serca, nie ma u nich wskazań do przewlekłego leczenia przeciwkrzepliwego. Wnioski: Naprawa niedomykalnych zastawek serca to wartościowa alternatywa dla wszczepienia mechanicznych protez, zwłaszcza dla pacjentów bardzo młodych. Uzyskane średnio-odległe wyniki zachęcają do naprawiania zastawek także u pacjentów z zespołem Marfana. Brak konieczności przewlekłego leczenia przeciwkrzepliwego to duża korzyść, szczególnie dla młodych kobiet.