Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Ocena zachowanej przetrwałej insulinosekrecji u dzieci i młodzieży z cukrzycą typu 1

Autor:
Olga Wegner, Krystyna Wyka, Wojciech Fendler, Agnieszka Zmysłowska, Wojciech Młynarski
Typ:
Prace oryginalne
Język:
PL
Czasopismo:
Pediatric Endocrinology, Diabetes and Metabolism
Rok:
2010
Tom:
16
Numer:
2
Strona początkowa:
67
Strona końcowa:
71
ISSN:
2081-237X
Słowa kluczowe:
cukrzyca typu 1, dzieci, autoprzeciwciała, peptyd C, wydzielanie
Czytaj

Wprowadzenie: Patogeneza cukrzycy typu 1 związana jest z autoimmunologicznym procesem destrukcji wysp trzustkowych prowadzącym do bezwzględnego niedoboru insuliny. U większości chorych dochodzi do całkowitej utraty zdolności syntezy tego hormonu, jednak u niektórych pacjentów resztkowe wydzielanie insuliny jest stwierdzane nawet wiele lat po rozpoznaniu cukrzycy. Resztkowe wydzielanie insuliny, mimo braku pokrycia zapotrzebowania organizmu na ten hormon, może wpływać na przebieg choroby i być niezależnym czynnikiem opóźniającym powstanie i rozwój powikłań cukrzycowych. Celem pracy była ocena 10-letniego przebiegu klinicznego cukrzycy w zależności od zachowanej resztkowej insulinosekrecji w grupie dzieci z cukrzycą typu 1. Materiał i metody: Z grupy 768 dzieci z cukrzycą typu 1 wyodrębniono 72 chorych z minimum 10-letnim czasem trwania choroby, u których dostępny był materiał biologiczny do oznaczenia stężenia peptydu C (moment rozpoznania, 3-4 i 10 rok trwania cukrzycy). Spośród tych dzieci wybrano pacjentów, u których peptyd C przez cały okres obserwacji był „wysoki”, tzn. powyżej 0,23 ng/ml, lub „niski”, tzn. poniżej 0,23 ng/ml (zgodnie z badaniem Diabetes Control and Complications Trial wartość peptydu C na czczo powyżej 0,23 ng/ml świadczy o zachowanej insulinosekrecji). Pozwoliło to na wyodrębnienie 2 grup badanych: A (n=13) z brakiem wydzielania insuliny od chwili rozpoznania oraz grupę B (n=10) z zachowaną resztkową insulinosekrecją przez 10 lat obserwacji. W badanych grupach oceniono obecność przeciwciał skierowanych przeciwko antygenom wysp trzustkowych (ICA, anty-GAD, anty-IA2, IAA). Grupy porównano pod względem zapotrzebowania na insulinę oraz stężenia hemoglobiny glikowanej, które były oceniane jako średnia roczna z 4 pomiarów przez 10-letni okres obserwacji. Wyniki: Badane grupy nie różniły się pod względem wieku rozpoznania cukrzycy. Przynajmniej jedno z badanych autoprzeciwciał przeciwko antygenom wysp trzustkowych było obecne u wszystkich dzieci z grupy B i u 12/13 dzieci z grupy A. Nie stwierdzono różnicy między grupami w zapotrzebowaniu na insulinę (p=0,6). Stwierdzono istotnie niższe stężenia hemoglobiny glikowanej przez cały okres obserwacji w grupie B (p=0,04). Wnioski: Seryjne pomiary stężenia peptydu C pozwalają na zdefiniowanie 2 grup pacjentów z autoimmunologiczną postacią cukrzycy typu 1 o różnym stopniu wyrównania metabolicznego choroby.