Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Występowanie zmian strukturalnych w okolicy podwzgórzowo-przysadkowej i ich znaczenie kliniczne u pacjentów z somatotropinową niedoczynnością przysadki

Autor:
Anna Kucharska, Adam Bołtuć, Jarosław Chojnacki
Typ:
Prace oryginalne
Język:
PL
Czasopismo:
Pediatric Endocrinology, Diabetes and Metabolism
Rok:
2010
Tom:
16
Numer:
3
Strona początkowa:
142
Strona końcowa:
147
ISSN:
2081-237X
Słowa kluczowe:
rezonans magnetyczny, niedoczynność przysadki, hormon wzrostu, dzieci
Czytaj

Wprowadzenie: U dzieci z potwierdzonym niedoborem hormonu wzrostu najczęściej rozpoznawana jest idiopatyczna izolowana somatotropinowa niedoczynność przysadki, jednak u części pacjentów przyczyną niedoczynności są zmiany strukturalne okolicy podwzgórzowo-przysadkowej. Cel pracy: Ocena częstości występowania zmian strukturalnych okolicy podwzgórzowo-przysadkowej u dzieci z niedoborem hormonu wzrostu i ich korelacja z parametrami klinicznymi. Materiał i metody: 99 pacjentów (30 dziewcząt i 69 chłopców), średni wiek przy rozpoznaniu 10±3,4 roku. Somatotropinową niedoczynność przysadki (SNP) rozpoznawano na podstawie oceny auksologicznej oraz stężenia hormonu wzrostu poniżej 10 ng/ml oznaczonego w 2 testach stymulacji farmakologicznej. U wszystkich wykonano rezonans magnetyczny okolicy podwzgórzowo-przysadkowej przy zastosowaniu protokołu przysadkowego (SE, TSE, w obrazach T1- i T2-zależnych). Pacjentów podzielono na 2 grupy: z malformacjami badanej okolicy (ZM) i bez malformacji (BM). Porównywano parametry kliniczne i laboratoryjne: maksymalny wyrzut hormonu wzrostu w testach stymulacyjnych, stężenie IGF-1, dodatkowe zaburzenia hormonalne i parametry auksologiczne. Wyniki: Zmiany strukturalne okolicy podwzgórzowo-przysadkowej stwierdzono u 42% (n=42) pacjentów, najczęściej hipoplazję przysadki i ektopię tylnego płata przysadki. Grupy ZM i BM nie różniły się istotnie wiekiem rozpoznania, średnim niedoborem wzrostu ani średnią wysokością ciała rodziców. Średni poziom IGF-1 był istotnie statystycznie niższy w grupie ZM niż w BM (p <0,04), podobnie maksymalny wyrzut hormonu wzrostu w testach stymulacyjnych. Występowanie wielohormonalnej niedoczynności przysadki stwierdzono jedynie w przypadkach rozległych zmian w strukturze okolicy podwzgórzowo-przysadkowej. Wnioski: 1. Wady strukturalne okolicy podwzgórzowo-przysadkowej są częste u dzieci i młodzieży z somatotropinową niedoczynnością przysadki, w badanej grupie stwierdzono je u blisko połowy badanych. 2. W wieku rozwojowym rozpoznanie wielohormonalnej niedoczynności przysadki wiąże się ze zwiększonym ryzykiem istnienia poważnej wady strukturalnej w okolicy podwzgórzowo-przysadkowej. 3. Stężenie IGF-1 i maksymalny wyrzut hormonu wzrostu w testach stymulacji farmakologicznej ujemnie korelują z ryzykiem istnienia wady strukturalnej okolicy podwzgórzowo-przysadkowej.