Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Ocena rozwoju fizycznego dzieci z wrodzoną niedoczynnością tarczycy rozpoznaną w badaniu przesiewowym - obserwacje własne

Autor:
Eugenia Kik, Anna Noczyńska
Typ:
Prace oryginalne
Język:
PL
Czasopismo:
Pediatric Endocrinology, Diabetes and Metabolism
Rok:
2011
Tom:
17
Numer:
2
Strona początkowa:
96
Strona końcowa:
106
ISSN:
2081-237X
Słowa kluczowe:
wrodzona niedoczynność tarczycy, masa ciała, długość ciała, wskaźnik BMI
Czytaj

Wprowadzenie: Wrodzona niedoczynność tarczycy (wnt) jest najczęstszą endokrynopatią, wynikająca z niedoboru lub braku hormonów tarczycy (HT). Celem pracy jest ocena rozwoju fizycznego dzieci z wrodzoną niedoczynnością tarczycy zdiagnozowaną w badaniu przesiewowym, ustalenie wpływu stężeń TSH, hormonów tarczycy oraz czynników okołoporodowych, rodzicielskich i środowiskowych na rozwój fizyczny dzieci. Materiał i metody: Badaniem objęto 79 dzieci (47 dziewcząt i 32 chłopców) w wieku 3-18 lat (średnia wieku 7,3±3,5) z wnt wykrytą w badaniu przesiewowym. Analizowano rozwój dziecka w korelacji z wartością hormonu tyreotropowego (TSH) w teście przesiewowym, czasem włączenia leczenia LT4, wielkością dawki początkowej L-tyroksyny (LT4), średnią wartością TSH w 1 r.ż., średnią wartością TSH i fT4 z okresu 2 ostatnich lat obserwacji, pochodzeniem społecznym, miejscem zamieszkania (wieś, małe i duże miasto), parametrami antropometrycznymi rodziców (BMI, wzrost), wiekiem rodziców, wykształceniem rodziców, kolejnością ciąży, tygodniem ciąży, urodzeniową masą i długością ciała, liczbą punktów w skali Apgar, obecnością dodatkowej choroby przewlekłej u dziecka. Wyniki: Najczęściej niedobór masy ciała (m.c.) obserwowano u dzieci w 2-4 mies.ż. - 11,1%, natomiast w kolejnych grupach wiekowych liczba dzieci z masą ciała poniżej 3 centyla zmniejszała się. U dzieci, u których <18 mies.ż. stwierdzono niedobór masy ciała, w kolejnych latach życia obserwowano jej normalizację. W żadnej z grup wiekowych nie wykazano korelacji m.c. ze średnią wartością TSH w okresie niemowlęcym, wykształceniem rodziców oraz miejscem zamieszkania. U dzieci z wnt w wieku od 11 mies.ż. do 6,9 r.ż. BMI >97 centyla odnotowano częściej niż w grupie kontrolnej (wg Palczewskiej), natomiast ≥7 r.ż. otyłość nie występowała. Liczba dzieci z niedoborem wzrostu wzrastała od 11-18 mies.ż. - 7,4%; 1,6-3,9 r.ż. - 7,9% i 4-6,9 r.ż. - 9,1%. U dzieci ≥7 r.ż. wzrostu <3 centyla nie wykazano. Liczba dzieci ze wzrostem >97 centyla w 3 grupach wiekowych nie przekroczyła 4%. Najwięcej dzieci ze wzrostem >97 centyla odnotowano w wieku 1,6-3,9 lat (7,9%). Średni SDS długości ciała we wszystkich grupach wiekowych mieścił się w granicach normy (±1 SDS dla zdrowej populacji). Wnioski: 1. Rozwój fizyczny dzieci w okresie niemowlęcym oraz wczesnodziecięcym przebiegał prawidłowo. 2. Średni SDS masy ciała u dzieci w poszczególnych grupach wiekowych mieścił się w zakresie ±1 SDS dla zdrowej populacji. 3. Średni SDS BMI we wszystkich grupach wiekowych był wyższy niż zero. 4. Średni SDS długości ciała we wszystkich grupach wiekowych mieścił się w zakresie ±1 SDS dla zdrowej populacji. 5. Wczesne włączenie terapii HT warunkuje prawidłowy rozwój fizyczny dzieci z wnt.