Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Jak zwiększyć skuteczność terapii resynchronizującej?

Autor:
Bożena Urbanek, Katarzyna Piestrzeniewicz, Michał Chudzik, Jerzy Krzysztof Wranicz
Typ:
Prace poglądowe
Język:
PL
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2012
Tom:
14
Numer:
2
Strona początkowa:
133
Strona końcowa:
137
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
terapia resynchronizująca, przewlekła niewydolność serca, elektroda lewokomorowa
Czytaj

Terapia resynchronizująca serca (CRT) jest uznaną metodą leczenia pacjentów z zaawansowaną, objawową przewlekłą niewydolnością serca, dysfunkcją skurczową lewej komory i dyssynchronią lewokomorową. Według doniesień stosowanie CRT wiąże się z poprawą kliniczną i zwiększeniem przeżywalności, zmniejszeniem liczby hospitalizacji oraz poprawą funkcji serca, ale nadal wysoki odsetek pacjentów (ponad 30-40%) nie odnosi korzyści z jej zastosowania. Jedną z przyczyn wpływającą na taki wynik terapii jest obecność i ocena dyssynchronii lewokomorowej. Echokardiografia jest najbardziej dostępnym sposobem umożliwiającym obrazowanie dyssynchronii pracy serca. Poza tą klasyczną metodą coraz szerzej stosowane są bardziej zaawansowane i nowoczesne: dopplerowska echokardiografia tkankowa i obrazowanie trójwymiarowe. Nowymi technikami stosowanymi w ocenie dyssynchronii stają się rezonans magnetyczny, systemy elektroanatomiczne 3D i badania nuklearne - SPECT. Badania dowodzą, że ocena między-, a w szczególności wewnątrzkomorowej dyssynchronii lewokomorowej może pomóc w identyfikacji pacjentów, którzy są potencjalnymi kandydatami do uzyskania korzyści z CRT. Jak wynika z obserwacji, niezadowalający wynik CRT jest związany z suboptymalnym położeniem elektrody lewokomorowej na skutek obecności blizny pozawałowej w miejscu jej wszczepienia oraz umiejscowienie elektrody lewokomorowej poza miejscem najpóźniejszej aktywacji lewej komory. Ponadto pomocą w zwiększeniu pozytywnego efektu terapii jest przedoperacyjna znajomość anatomii spływu układu żylnego lewej komory serca pacjenta. Poszukiwanie optymalnego miejsca do ulokowania elektrody lewokomorowej oraz określenie anatomii zatoki wieńcowej i jej dopływów może zwiększyć skuteczność CRT.