Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Biomarkery zastoinowej niewydolności serca u chorych z wszczepionymi urządzeniami do terapii resynchronizującej

Autor:
Vadim Kuznetsov, Anna Soldatova, Tatiana Enina, Polina Shebeko, Alexander Rychkov, Nikolay Melnikov, Dmitriy Zateyshchikov
Typ:
Prace oryginalne
Język:
EN
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2013
Tom:
15
Numer:
1
Strona początkowa:
5
Strona końcowa:
10
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
niewydolność serca, terapia resynchronizująca, mediatory zapalenia, cytokiny
Czytaj

Wprowadzenie: Peptydy natriuretyczne i markery zapalne są podwyższone u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca (CHF) i odzwierciedlają stopień zaawansowania choroby, jednak wpływ terapii resynchronizującej (CRT) na ogólnoustrojową reakcję zapalną i zmiany neurohormonalne związane z CHF nie są dobrze poznane i wymagają dalszych badań. Celem pracy było zbadanie korelacji pomiędzy N-końcowym pro-mózgowym peptydem natriuretycznym typu B (NT-proBNP), troponiną I (cTnI) oraz biomarkerami zapalenia zastoinowej niewydolności serca (CHF) u chorych z wszczepionymi urządzeniami do terapii resynchronizującej (CRT). Materiał i metodyka: Zbadano 97 pacjentów (średnia wieku 54,9?9,9 roku, 87% mężczyzn) z implantowanymi CRT (średni czas po implantacji wynosił 19,9?19,3 miesięcy). Biorąc pod uwagę poziom NT proBNP pacjentów podzielono na tercyle: pierwsza grupa (n=36) ? <848 pg / ml, druga grupa (n=29) ? 848-2936 pg/ml, trzecia grupa (n=32) ? >2936 pg/ml. Stężenie CTnI zbadano u 48 pacjentów. Wyniki: Nie wykazano istotnego związku między stężeniami badanych mediatorów zapalnych i NT-proBNP po implantacji urządzenia CRT. Stwierdzono jednak negatywną zależność cTnI od okresu obserwacji po implantacji (p=0,005). W grupie ogólnej NT-proBNP istotnie korelowało ze strukturalnymi i funkcjonalnymi parametrami serca, cTnI i mediatorami zapalnymi. Wykazano istotną korelację CTnI ze strukturalnymi i funkcjonalnymi parametrami serca oraz z poziomem IL-6. W pierwszej grupie, w porównaniu z trzecią, niższe były poziomy IL-6 (p I-III=0,019), wyższy był poziom IL-1? (I-III ?=0,006). Stężenia IL-10, CRP, TNF-?, cTnI były takie same we wszystkich grupach. W pierwszej grupie stężenie IL-1? było skorelowane z IL-6, TNF-?, IL-10 i frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF), cTnI skorelowane było z IL-6 i NT-proBNP, zaś w trzeciej grupie IL-6 bezpośrednio skorelowana była z CRP; korelacja IL-1? z LVEF była ujemna. Wnioski: Stężenia IL-1? mogą stanowić element adaptacyjny i potencjalnie korzystnie wpływać na pacjentów z łagodną niewydolnością serca. Stężenia IL-6, CRP oraz cTnI mogą stanowić potencjalne biomarkery dekompensacji CHF u pacjentów leczonych CRT.