Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Analiza wyników leczenia zawału mięśnia sercowego bez przetrwałego uniesienia odcinka ST z uwzględnieniem wyboru wczesnej, odroczonej lub późnej strategii inwazyjnej postępowania

Autor:
Jan Gessek, Przemysław Paciorek
Typ:
Prace oryginalne
Język:
PL
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2013
Tom:
15
Numer:
4
Strona początkowa:
250
Strona końcowa:
255
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
ostry zespół wieńcowy bez uniesienia ST, angioplastyka, door-to-balloon
Czytaj

Wprowadzenie: Niniejsza praca jest retrospektywną analizą podejmowanych strategii leczenia pacjentów z podejrzeniem zawału mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI). Cel pracy: Celem pracy była analiza korzyści z zastosowania wczesnej, odroczonej lub późnej terapii inwazyjnej u pacjentów z podejrzeniem NSTEMI na podstawie danych ze Specjalistycznego Szpitala Miejskiego im. Mikołaja Kopernika w Toruniu. Materiał i metody: Do badania włączono 135 kolejnych pacjentów z końcowym rozpoznaniem NSTEMI. Analizowano podgrupy chorych podzielonych w zależności od wybranej strategii leczenia, czasu, jaki upłynął od przyjęcia do szpitala do wykonania angioplastyki wieńcowej (door-to-balloon) [grupa wczesna (<2 godz.), odroczona (2-24 godz.), późna (>24 godz.)], zastosowania teletransmisji EKG, wyniku badania troponiny podczas przyjęcia i po 6 godzinach, a także w zależności od jednostki kierującej do szpitala oraz występowania krytycznych zwężeń w tętnicach wieńcowych. Wyniki: Pacjenci leczeni zachowawczo mieli gorszą frakcję wyrzutową lewej komory (LVEF) (36,89 vs 46,37%; p=0,017) oraz byli dłużej hospitalizowani (8,79 vs 5,86 doby; p=0,04) niż pacjenci poddani angioplastyce wieńcowej (PCI). W grupie wczesnej PCI LVEF była istotnie wyższa niż u pacjentów poddanych PCI >24 godz. (45,66 vs 39,62%; p=0,028). Czas hospitalizacji w grupach pacjentów poddanych wczesnej i odroczonej PCI był krótszy niż w grupie późnej (grupa wczesna vs późna: 5,58 vs 8,85 doby; p=0,038; grupa odroczona vs późna: 5,37 vs 8,85 doby; p=0,032). Pacjenci przekazani po uprzedniej teletransmisji EKG mieli wcześniej wykonany zabieg PCI niż pacjenci, w przypadku których nie zastosowano teletransmisji (41 min vs 23,3 godz.; p=0,0001). Chorzy ze stwierdzonymi 3 krytycznymi zwężeniami w tętnicach wieńcowych dłużej przebywali w szpitalu niż pacjenci, u których odnotowano 2 lub 1 takie zwężenie (1 krytyczne zwężenie vs 3: 5,89 vs 8,00 doby; p=0,024; 2 krytyczne zwężenia vs 3: 5,69 vs 8,00 doby; p=0,018), oraz mieli gorsze wyniki LVEF (1 krytyczne zwężenie vs 3: 48,46 vs 36,25%; p=0,004; 2 krytyczne zwężenia vs 3: 45,54 vs 36,25%; p=0,049). Wnioski: W grupie pacjentów z NSTEMI leczonych inwazyjnie metodą PCI zaobserwowano istotnie krótszy czas hospitalizacji oraz mniejsze uszkodzenie mięśnia sercowego niż w grupie pacjentów leczonych zachowawczo. U pacjentów z ostatecznie rozpoznanym NSTEMI wczesne (<2 godz.) wykonanie zabiegu PCI istotnie skraca czas hospitalizacji oraz zmniejsza uszkodzenie mięśnia sercowego. Ograniczeniem dla tak szybkiego wykonania zabiegu jest czas potrzebny do oznaczenia troponin i diagnostyki różnicowej. Pacjenci, u których stwierdzono 3  krytyczne zwężenia w tętnicach wieńcowych, dłużej przebywali w szpitalu oraz mieli gorsze wyniki LVEF. Zastosowanie teletransmisji EKG przed przekazaniem pacjenta do szpitala istotnie skraca czas do wykonania zabiegu PCI. Na podstawie analizy sugeruje się zastosowanie nowych narzędzi diagnostycznych możliwych do wykorzystania w warunkach przedszpitalnych u chorych z NSTEMI w celu skrócenia czasu od wystąpienia dolegliwości bólowych do rozprężenia balonu w tętnicy dozawałowej.