Wydawnictwo medyczne Cornetis

Wydawnictwo medyczne

+48 71/ 792 80 77 sekretariat@cornetis.pl

Oferta dla wydawnictw - SYSTEM CORPRESS

Artykuły medyczne

Tytuł: Dyspersja odstępu QT w przewlekłej stymulacji dwujamowej typu DDD i komorowej VVI u chorych z nadciśnieniem tętniczym

Autor:
Jacek Lelakowski, Jacek Majewski, Jacek Szczepkowski, Jacek Bednarek, Jakub Machejek, Mieczysław Pasowicz
Typ:
Prace oryginalne
Język:
PL
Czasopismo:
Polski Przegląd Kardiologiczny
Rok:
2000
Tom:
2
Numer:
4
Strona początkowa:
325
Strona końcowa:
329
ISSN:
1507-5540
Słowa kluczowe:
nadciśnienie tętnicze (AH), objętość wyrzutowa (SV), dyspersja odstępu QT (QTD)
Czytaj

Celem pracy była ocena wpływu zmian objętości wyrzutowej (SV) na dyspersję odstępu QT (QTD) w stymulacji DDD z różnym sprzężeniem przedsionkowo-komorowym (AVD) i w stymulacji Wl u chorych z nadciśnieniem tętniczym (AH). Materiał: Badaniom poddano 34 pacjentów z AH (20 mężczyzn, 14 kobiet) w średnim wieku 66,8±7,2 roku, którym wszczepiono rozrusznik DDD z powodu bloku AV lll° (grupa „AH"). 12 spośród nich miało przerost mięśnia lewej komory (LVH; podgrupa „AH + przerost"). Grupę kontrolną (grupa „zdrowi") stanowiło 9 pacjentów bez AH. We wszystkich przypadkach podstawowa częstość stymulacji wynosiła 70 imp./min i w EKG wszystkie zespoły przedsionkowe i komorowe były sztucznie wystymulowane. Metodyka: Dokonywano optymalizacji AVD, mierząc SV metodą Dopplera. Odstęp QT oceniano w 12-odpro-wadzeniowym EKG przy szybkości przesuwu taśmy 50 mm/s. QTD obliczano jako różnicę między QTmax i QTmin. Pomiary wykonywano w DDD, m.in. w optymalnym AVD (DDDopt, największym SV), nieoptymalnym AVD (DDDn opt) i w trybie Wl (najmniejszym SV) po przeprogramowaniu stymulatora. Wyniki: Stwierdzono znamienną korelację między SV i QTD (r=-0,725±0,225). W stymulacji Wl, SV był znacząco mniejszy niż w DDDn opt (87,8±14,0 ml vs. 99,3±14,6 ml, p<0,001) i QTD była istotnie większa (68,9±11,6 ms vs. 65,3±13,7 ms, p<0,05). U chorych z przerostem korelacja SV vs. QTD była silniejsza (r=-0,883) w porównaniu z pozostałymi chorymi z AH. U osób "zdrowych" była ona najsłabsza (r=-0,318±0,112). Wnioski: Programując odstęp AV w stymulacji DDD i zmieniając jej rodzaj wpływamy znacząco na QTD u osób z AH.